Arabada hüküm süren sessizlik fiziksel bir varlık gibiydi; dışarıdaki kasvetli gri gökyüzü kadar ağır, boğucu bir battaniye…
Çağdaş, rahatsız edici bir sükunetle sürüyordu; büyük elleri direksiyonun üzerinde hafifçe duruyor, bakışları yolun ilerisinde sabitlenmişti.
Üstlerinden çıktıklarından beri tek kelime etmemişti ve bu sessizlik, herhangi bir sorgulamadan çok daha güçlü bir gerginlik yaratıyordu.
Songül’ün üzerine gitse, neden sözümü dinlemedin diye yakasına yapışsa bu kadar etkili olamazdı. Sessiz kaldığı, asık yüzüyle aracı kullandığı her saniye kıza kendini daha kötü hissettiriyordu.
Aslında öfkeliydi, öfkesini Songül’den çıkartmamak için kendini kasmış, çenesini tutmuş, kafasındakilerle başa çıkmaya çalışırken yola odaklanmaya da özen gösteriyordu.
Songül, yolcu kapısına iyi
