ครั้งหนึ่ง ครั้งนั้น

ตอนที่2.เช็ดตัว

ตอนที่1.2 เช็ดตัว

"หลังจากจูบนั้น..." ต่ายเล่าต่อพร้อมกับใช้ส้อมเขี่ยหมูสามชั้นในจานแก้เขิน "ฉันก็ทำตัวไม่ถูกเลย รีบผละออกจากอกเขาแล้ววิ่งหนีออกจากห้องไปตั้งหลักที่เคาน์เตอร์พยาบาล ใจมันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก"

นั่นคือสิ่งที่เธอเล่าให้เพื่อนฟัง แต่ภาพในหัวของเธอมันเป็นหนังคนละม้วน

ความเป็นจริงคือเธอไม่ได้วิ่งหนีในทันที ต่ายยังจำได้ดีถึงตอนที่ลิ้นชื้นแฉะของเขาสอดแทรกเข้ามาพัลวันอยู่ในโพรงปาก ลิ้นร้อนๆ นั้นเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นของเธออย่างแผ่วเบาแต่นุ่มนวล มันสูบเอาเรี่ยวแรงจนเธอหูอื้อ แข้งขาอ่อนปวกเปียกจนต้องเกาะไหล่กว้างของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัว เธอแทบจะละลายคาอกเขาอยู่แล้วตอนที่ฝืนใจผลักเขาออก

"แต่หนีได้ไม่นานหรอก เพราะดันถึงเวลาที่ต้องเข้าไปเช็ดตัวให้คนไข้วีไอพีเตียงนั้นพอดี" ต่ายเล่าต่อ ปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุด

ตอนนั้นเป็นเวลาตีสามกว่าๆ ทั้งวอร์ดเงียบกริบ เธอเข็นรถอุปกรณ์เข้าไปในห้องพี่เอก เขายังนอนลืมตาแป๋วรออยู่ พอเห็นเธอเดินเข้ามาพร้อมกะละมังน้ำอุ่นกับผ้าขนหนู เขาก็ยิ้มมุมปากแบบเจ้าเล่ห์สุดๆ

"ถึงเวลาเช็ดตัวแล้วค่ะ ขออนุญาตนะคะ"

ฉันพยายามตีหน้าขรึม ดึงม่านกั้นรอบเตียงปิดเข้าหากันจนมิดชิด แม้จะเป็นห้องเดี่ยว แต่มันก็ทำให้ความรู้สึกข้างในนั้นดูเป็นส่วนตัวและชวนให้อึดอัดแปลกๆ ฉันค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อชุดคนไข้ของเขาออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีมัดกล้ามจากการออกกำลังกายอย่างหนัก รอยฟกช้ำจากอุบัติเหตุตามร่างกายไม่ได้ทำให้ความน่ามองลดลงเลย

ฉันบิดผ้าชุบน้ำอุ่นจนหมาด แล้วเริ่มเช็ดไล่ตั้งแต่ซอกคอ แผงอก ลงมาถึงหน้าท้องที่เป็นลอนสวยอย่างเบามือที่สุด

"มือสั่นนะเราน่ะ" พี่เอกทักขึ้นมา เสียงเขาทุ้มพร่ากว่าปกติ ไม่ได้กวนประสาทเหมือนตอนแรก

"ไม่ได้สั่นค่ะ แอร์มันเย็น"

ปากฉันเถียงข้างๆ คูๆ แต่ในหัวฉันตอนนั้น... สัมผัสจากอุณหภูมิร่างกายเขาที่ส่งผ่านผ้าขนหนูมันทำให้ฉันร้อนวูบวาบไปหมด ยิ่งตอนที่ปลายนิ้วฉันเผลอไปปัดโดนยอดอกสีเข้มของเขา กล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาก็เกร็งรับจนฉันรู้สึกได้

จังหวะที่ฉันโน้มตัวลงไปเพื่อจะเช็ดท่อนแขนด้านในให้เขา ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ของพี่เอกเป่ารดอยู่ที่ข้างแก้มฉัน จู่ๆ ฝ่ามือใหญ่ข้างที่ไม่ได้เข้าเฝือกของเขาก็เอื้อมมาคว้าเอวฉันไว้หลวมๆ

"พี่เอก... ปล่อยค่ะ ฉันทำงานอยู่" ฉันดุเสียงเบา พยายามขืนตัว แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับหนีตามที่ปากพูด

"พี่เจ็บ... ขอยาแก้ปวดหน่อยสิ" เขาพูดกระซิบชิดใบหู

"ยาแก้ปวดพี่เพิ่งกินไปตอน..."

ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ พี่เอกก็รั้งเอวฉันเข้าไปแนบชิดยิ่งขึ้นจนหน้าอกฉันเบียดกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขา "ยาแบบคราวที่แล้วไง... ที่ทำให้พี่ลืมความเจ็บไปเลย"

ดวงตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้ามาในตาฉัน มือหนาเลื่อนจากเอวขึ้นมาลูบไล้แผ่นหลังฉันเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าชุดพยาบาล สัมผัสนั้นมันทำให้ฉันขนลุกซู่

ตอนนั้นเองที่ฉันสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงบางอย่างที่ดุนดันอยู่ใต้ร่มผ้าของเขา มันเสียดสีกับหน้าขาของฉันผ่านกระโปรงพยาบาลตัวบาง สติสัมปชัญญะและจรรยาบรรณวิชาชีพที่ท่องจำมาเริ่มแตกกระเจิงอยู่หลังม่านกั้นแคบๆ นั้น