ครั้งหนึ่ง ครั้งนั้น

ตอนที่9.ระลึกถึงความหลัง

ตอนที่9. ระลึกถึงความหลัง

‘ฉัน... อื้อ... เข้ามาเถอะศิน ขอร้อง...’ ณีสลัดภาพในหัวแล้วเล่าต่อ

“ฉันพ่ายแพ้ให้กับความรุ่มร้อน ทิ้งศักดิ์ศรีคุณหนูไฮโซคู่กัดไปจนหมดสิ้น เสียงเว้าวอนที่หลุดออกจากปากตัวเองช่างน่าสมเพช แต่วินาทีนี้ความต้องการมันอยู่เหนือเหตุผลทุกอย่าง”

ศินกระตุกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก แววตาแห่งชัยชนะฉายชัดในความมืด เขาจับสะโพกฉันยึดไว้แน่น ก่อนจะดันแก่นกายใหญ่โตที่ร้อนจัดและแข็งขึง สอดแทรกเข้ามาในช่องทางที่คับแคบและเปียกชุ่มของฉันรวดเดียวจนสุดความยาว ณีคิดถึงเสียงของศิน

‘อ๊า!! / ซี้ดดด... แม่ง... โคตรแน่น’

“เราสองคนหลุดเสียงครางออกมาพร้อมกัน ความคับแน่นที่เสียดสีและแทรกซึมเข้ามาทำให้ฉันจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างของเขาจนได้เลือด ร่างกายของฉันตอดรัดตัวตนของเขาแน่นจนศินต้องซู้ดปากด้วยความเสียวซ่าน เขาหยุดนิ่งไปอึดใจหนึ่งเพื่อให้ฉันปรับตัวรับขนาดที่ใหญ่โตของเขา ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกช้าๆ และเน้นย้ำความลึกซึ้งในทุกจังหวะ”

‘อื้อ... ศิน... ลึก... มันลึกไป...’ ฉันเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจ แผ่นหลังเสียดสีกับบานประตูไม้ตามแรงกระแทกกระทั้นที่เริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

‘ชอบไหมล่ะณี... เวลาโดนผมกระแทกแบบนี้ ชอบกว่าตอนนั่งเถียงกันในห้องประชุมหรือเปล่า’ ศินโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูด้วยถ้อยคำหยาบโลนที่ขัดกับชุดทักซิโด้สุดเนี้ยบของเขา เขาจงใจกระแทกจุดกระสันของฉันซ้ำๆ จนฉันต้องผวาเฮือก

“เพื่อเพิ่มความถนัด ศินช้อนข้อพับขาข้างหนึ่งของฉันขึ้นมาพาดไว้บนเอวสอบของเขา ทำให้ช่องทางรักเปิดกว้างรับการสอดใส่ได้ลึกและถนัดถนี่มากยิ่งขึ้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นแข่งกับเสียงแอร์คัตเตอร์ในห้องวีไอพี จังหวะรักของศัตรูคู่อาฆาตเต็มไปด้วยความดิบเถื่อน รุนแรง และกระหายที่จะเอาชนะกันและกัน ไม่มีใครยอมใครแม้กระทั่งเรื่องบนเตียง” ณียิ้มเมื่อเห็นทุกคนสตั๊น แต่ในหัวภาพยังไม่หมดไป

‘อ๊า... อ๊า... ศิน... ฉัน... ไม่ไหวแล้ว... จะเสร็จ...’ ฉันครวญครางไม่ได้ศัพท์ ร่างกายกระตุกเกร็งไปทุกสัดส่วน ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปรวมกันที่จุดกึ่งกลางลำตัว

‘พร้อมกันนะณี... ซี้ดดด... เก่งมากคนสวย...’

ศินเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่งในช่วงโค้งสุดท้าย เขาสาวแก่นกายเข้าออกรัวเร็วและหนักหน่วงจนฉันหัวคลอน ก่อนที่ฉันจะกรีดร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำหวานออกมาชโลมอาบท่อนเนื้อของเขาจนเปียกชุ่ม ศินเองก็คำรามลั่นในลำคอ

ณีเล่าต่อ “เขากดสะโพกอัดกระแทกเข้ามาลึกสุดใจเป็นจังหวะสุดท้าย ก่อนจะรีบถอนแก่นกายออกมา ปลดปล่อยสายธารสีขาวขุ่นรดลงบนต้นขาด้านในและชุดเดรสสีแดงของฉันจนเลอะเทอะไปหมด

เราสองคนยืนหอบหายใจรวยรินพิงบานประตู ร่างกายชื้นไปด้วยเหงื่อแม้แอร์จะเย็นเฉียบ ศินรูดซิปกางเกงให้เข้าที่ จัดคอเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้ดูเนี้ยบเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง

‘แล้วเจอกันที่สนามประมูลคราวหน้านะ คุณหนูณี... หวังว่าจะสู้ยิบตาเหมือนเรื่องบนเตียง คุณยังเหมือนตอนวัยรุ่นเลย’

พูดจบเขาก็ปลดล็อกประตูแล้วเดินล้วงกระเป๋าออกไปจากห้อง ทิ้งให้ฉันยืนขาสั่นและใจเต้นแรงอยู่คนเดียว” ณีวางแก้วไวน์แล้วยื่นมือขอเบียร์กับจวง

"แล้วไงต่อแม่คุณ! อย่าบอกนะว่าแกก็เดินเชิดๆ ออกมาเลย?"

ต่ายตาโต ร้องถามขึ้นมาทันทีที่ณีเล่าจบ

ณีหยิบกระดาษทิชชูมาซับมุมปาก เช็ดคราบไวน์ออกหน้าตาเฉย

"ก็ใช่น่ะสิ ฉันก็แค่รอให้เขาไปก่อน แล้วแวะเข้าห้องน้ำวีไอพี จัดการเช็ดคราบพวกนั้นออกให้หมด เติมลิปสติกสีแดงให้เป๊ะเหมือนเดิม แล้วก็เดินเชิดหน้ากลับเข้างานไปประมูลสร้อยเพชรแข่งกับมันต่อ... เรื่องเซ็กส์ก็ส่วนเซ็กส์ ธุรกิจก็ส่วนธุรกิจสิยะ ระดับนี้แล้วไม่มีมานั่งเขินหรอก"

"ยอมใจความแรดของแกเลยจริงๆ ไฮโซนี่มันแซ่บกันแบบนี้นี่เอง" หญิงหัวเราะร่วน ยกแก้วเบียร์ขึ้นชนกับณี "เอ้า ดื่มให้กับความเร่าร้อนในห้องวีไอพี!"

ณีหันไปมองจวง

“หนูรู้ค่ะคุณนาย เรื่องของเจ้านายหนูจะยุ่งทำพรือ” จวงทำท่ารูดซิบปาก

วงสนทนาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ ก่อนที่ต่ายจะหันหน้าไปทางฝั่งสาวใช้ที่นั่งฟังตาปริบๆ

"เอาล่ะ หมดแก๊งคุณหนูไฮโซแล้ว ทีนี้มาถึงคิวฝั่งแม่บ้านกันบ้าง..." ต่ายชี้ปลายช้อนไปทางสาวชาวกะเหรี่ยงหน้าตาจิ้มลิ้ม

"เริ่มจากมะขิ่นก่อนเลย นั่งเงียบเชียวนะเรา หน้าตาซื่อๆ แบบนี้ มีเรื่องอะไรแซ่บๆ ซ่อนไว้บ้างล่ะ ว่ามาเลยอย่าให้เสียชื่อวง"

มะขิ่นสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ ก็ตกเป็นเป้าสายตา เธอก้มหน้าลง บีบมือตัวเองที่วางอยู่บนตักแน่น แววตาที่เคยใสซื่อเต็มไปด้วยความสับสน หวาดกลัว และความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอเมื่ออดีตอันดำมืดถูกขุดคุ้ย

"ขะ... ขิ่นม่ายมีเรื่องแซ่บๆ หรอกจ้ะคุณๆ ... มีแต่เรื่อง... บาปกรรม"

น้ำเสียงของมะขิ่นสั่นเครือ แววตาหลุบต่ำมองพื้น

"เรื่องของ... คุณผู้พัน... ผัวของคุณหญิงที่เคยมีพระคุณ ช่วยชีวิตขิ่นเอาไว้จ้ะ..."

คำเกริ่นนำที่เต็มไปด้วยความดราม่าและความตึงเครียดของมะขิ่น ทำเอาเสียงหัวเราะในวงสังสรรค์ชะงักกึก ทุกคนหันมามองสาวใช้ชาวกะเหรี่ยงเป็นตาเดียว บรรยากาศที่เคยสนุกสนานหยอกล้อเปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็นที่จริงจังขึ้นมาทันที

“ยกให้หมดกระป๋องก่อนค่อยเล่า” ฝนเบรกเพราะเห็นมะขิ่นเกร็ง ๆ