Alin o gece uyumadı.
Uyuyamamak, yeni değildi.
Ama bu… farklıydı.
Gözleri kapalıydı. Bedeni yataktaydı. Solunumu düzgündü. Kalp atışları, Duru’nun monitörden baktığında “normal” diyeceği seviyedeydi. Ama zihni… hiçbir yere ait değildi.
Zaman, çizgisel akmıyordu.
Bir an çocuk kahkahası duydu. Ardından metal bir kapının kapanma sesi. Sonra Aras’ın sesi geldi — ama cümle yarım kaldı. Sanki biri kaydı durdurmuştu.
Alin gözlerini açtı.
Oda karanlıktı.
Ama yalnız değildi.
Bu his…
kesindi.
Yatakta doğruldu. Etrafına baktı. Hiçbir hareket yoktu. Kapı kapalıydı. Güvenlik ışığı koridordan sızıyordu. Her şey olması gerektiği gibiydi.
Ama his… gitmedi.
“ORİJİN,” dedi fısıltıyla.
Cevap gelmedi.
Bu da yeniydi.
Normalde sistem, en azından bir yankı bırakırdı. Bir titreşim. Bir basınç hiss
