Karga’nın sesi odanın dışında yankılanırken, herkes olduğu yerde dondu.
Ses, metal kapının ince aralığından içeri sızıyor, duvarlara çarparak çoğalıyordu.
“Buradasınız.
Kokunuz duvarlara sinmiş.”
Alin’in tüyleri diken diken oldu.
Aras ise hiç kıpırdamadı; yüzündeki kaslar taş gibi gerilmişti.
Bir elini yavaşça beline atıp silahını çekti, diğeriyle Alin’in bileğini buldu.
“Sesini çıkarma,” diye fısıldadı.
Nefesi, Alin’in kulağına değen sıcak bir gölge gibiydi.
Kapının gövdesine bir yumruk indi.
GÜMMM.
Duru çığlığını zor tuttu.
Arda omzunu ona yasladı, “sessiz” diye fısıldadı.
Karga’nın sesi tekrar duyuldu:
“Kapıyı kırmam uzun sürmez.
Ama ben acele etmeyi sevmem.
Korku, tadı çıkınca güzeldir.”
Alin, Aras’ın elinin kendi bileğinde ne kadar sıkı olduğunu fark etti.
Bir noktad
