Sabah, şehrin üzerine temkinli indi.
Işık vardı ama güven yoktu.
Merkezin geride bıraktığı yankılar—kesilen sinyaller, anlık kararmalar, gecikmiş sirenler—şehir dokusunda hâlâ dolaşıyordu. Bir organizmanın titremesi gibi. Aras, araç camından dışarı bakarken bu titreşimi hissediyordu; kaslarının altında, kemiklerinin içinde.
“Güvenli nokta beş dakika,” dedi Arda.
“Gözlerden uzak. Kayıtsız.”
Kerem arka koltukta Mert’in battaniyesini düzeltti.
“Ben,” dedi fısıltıyla, “bu çocukla aynı arabada olmaktan onur duyuyorum. Ama aynı zamanda çok korkuyorum.”
Mert uykuyla uyanıklık arasında gözlerini araladı.
“Gürültü… gitti,” dedi.
Alin ona gülümsedi.
“Evet,” dedi. “Şimdi sessizlik var.”
Sessizlik… Alin için iyi bir işaretti. Ama Aras biliyordu: sessizlik bazen, bir şeyin nefes almasıdır.
