Alin, kopuşun geldiğini ilk anda fark etmedi.
Çünkü kopuş, gürültüyle gelmedi.
Bir alarm çalmadı. Bir ışık sönmedi. Bir ses susmadı.
Sadece… yer değiştirdi.
Koridor boyunca yürürken, adımlarının sesi kulağına geç ulaştı. Normalde bu fark edilmezdi. Beyin, gecikmeleri telafi ederdi. Ama bu kez etmedi. Sanki beden bir an önce, zihin bir an sonra var oluyordu.
Bu küçük uyumsuzluk…
Alin’in içini ürpertti.
Aras önde yürüyordu. Omuzları gergin, adımları kararlıydı. Onu izlerken Alin’in zihni otomatik bir yol izledi: omuz genişliği, boyun kaslarının gerginliği, sağ elin hafifçe yumruk olması.
Tehlike modu.
Bu analiz eskiden güven verirdi.
Şimdi… mesafeliydi.
Aras’a bakıyordu ama ona ulaşamıyordu.
Ekin’in sesi geldi.
“Merkez, sinyal gürültüsünü temizlemeye çalışıyor. ORİJİN hâlâ pasif
