Tren durduğunda şehir uyanmıştı.
Ama uyanıklık, her zaman bilinç demek değildi.
Rayların yanındaki peron sessizdi. Güvenlik ışıkları yanıyor, ambulans sirenleri uzaktan yankılanıyordu. Aras, Anahtar’ı kollarından tutup vagondan indirdi. Kelepçeler soğuk metal gibi parlıyordu.
Anahtar gülümsedi.
Yorgun ama mağlup değildi.
“Bu bakışı tanıyorum,” dedi.
“Zafer sandığınız an.”
Aras cevap vermedi.
Sessizlik, bazen bir cümleden daha ağırdır.
Geçici bir sorgu alanı kuruldu. Cam duvarlı, ses yalıtımlı. Anahtar sandalyeye oturduğunda bile duruşunu bozmadı. Sanki hâlâ merkezdeydi.
Alin camın arkasında durdu.
Mert sedyede, Duru’nun gözetimindeydi.
Ekin bağlantıdaydı.
“ORİJİN_2,” dedi, “gerçek.”
Aras içeri girdi. Kapı kapandı.
“Başlayalım,” dedi.
Anahtar başını kaldırdı.
“Geç kaldın.”
