General Seyhan’ın sesi hoparlörlerden yükseldiği an, üs bir anlığına “askeri” kimliğini kaybetti.
Çünkü askeri düzen, emirlere dayanırdı.
Ama bu ses… emirden çok sahiplik kokuyordu.
“Komutan Aras… Protokolümü geri almaya geldim.”
Aras, sedyenin başında donmadı.
Donan şey, içindeki sabırdı.
Alin’in bileğindeki siyah hançer sembolü sanki yeniden sıcaklaşmış gibi görünüyordu; gerçek mi, Aras’ın zihni mi, ayırt edemedi.
Alin uykusunda bir kez daha fısıldadı:
“Borç…”
Duru, Alin’in nabzını kontrol ederken gözlerini kaldırdı.
İfadesi “bu iyi değil” diye bağırıyordu.
Kerem, kapının yanında duruyor, ağzı açık kalmış halde fısıldıyordu:
“General… Seyhan… bu isim… bu isim… tarih kitabı gibi.”
Arda, Kerem’e sert bir bakış attı ama bu kez “sus” demedi.
Çünkü Arda’nın da boğazı kurumuştu.
