Sireni ilk duyduklarında, karanlığın içindeki her şey hareket kazandı.
Merkez sanki canlıydı; duvarlar nefes alıyor, kablolar nabız tutuyor, kapılar karar veriyordu. Aras, çocuğu—İlk—kollarında sıkıca tutarken adımlarını hızlandırdı. Alin hemen yanındaydı. Bilekliğin kırılmış parçaları avucunda; metal hâlâ sıcaktı.
“Sağa,” dedi Arda, tünele açılan dar geçidi işaret ederek.
“Sol çöktü.”
Duru arkadan koşuyordu; nefesi düzenli ama yüzü sertti. Kerem, sedyenin boş kaldığını fark edince kısa bir kahkaha attı—sinirden.
“Bak bunu sevdim,” dedi. “Bu kez birini taşıyoruz, ama yanlış yönde değil.”
Alin başını çevirmeden konuştu:
“Kerem—”
“Tamam,” dedi Kerem. “Sessizim.”
Alt merkezden çıkan koridor, yukarıdan daha dardı. Işıklar aralıklı yanıyor, bazen tamamen sönüyordu. Aras karanlıkta daha
