Tren çoktan gitmişti.
Ama istasyon hâlâ titreşiyordu; metalin değil, kararların yankısıyla. Beton zemin, üzerinden geçen bir şeyin izini tutmuş gibiydi. Ayak sesleri yoktu artık, ama sessizlik yerleşmemişti. Bu bir boşluk değildi. Bu, doldurulmayı bekleyen bir alandı.
Alin monitörden gözlerini alamıyordu.
İsmi ekranda sabitti.
Ne kırmızıydı, ne uyarı veriyordu. Yanıp sönmüyordu.
Sistem onu bir tehdit gibi işaretlememişti.
Daha kötüsü:
Onu tanımıştı.
ALIN_ERDEN
Taşıyıcı – Pasif
Kapı izi: VAR
Eşik etkileşimi: KAYITLI
“Bu doğru değil,” dedi Aras.
Sesi kontrollüydü ama Alin onun ne zaman böyle konuştuğunu biliyordu. Bu, sahada askerlerine verdiği ses değildi. Bu, kendisini ikna etmeye çalışan bir sesti.
Ekin cevap vermedi.
Çünkü cevap vermek, gerçeği mühürlemekti.
Duru birkaç a
