Alin’in ağzını kapatan el sertti ama titremiyordu.
Bu titremesizlik, paniği değil eğitimi gösterirdi.
“Bağırma. Doktor. Sadece yürü.”
Fısıltı kulağının arkasına değdiğinde, Alin’in zihni bir saniyeliğine boşaldı. Sonra… düzenlendi. Nefesini kontrol etti. Ayaklarını yere sağlam bastı. Panik, düşmanla işbirliği yapardı; Alin bunu biliyordu.
Arkasındaki gölge, onu kapıya doğru yönlendirdi. Karakolun dışı sisle kaplıydı; rüzgâr taş duvarlara vuruyor, geceyi parçalara ayırıyordu. Alin, adımlarını bilerek yavaş tuttu. Zaman kazanmak için değil—iz bırakmak için.
Bir adımda çakıl taşını bilerek tekmeledi.
Bir diğerinde kapının metal eşiğine topuğunu sürttü.
“Yürü,” dedi ses. “Akıllısın. Öyle kal.”
Alin içinden saydı. Üç… dört…
Elin basıncı bir an azaldı. O anı not etti.
Sislerin arasında
