Kapı kapandığında, dünya ikiye ayrıldı.
Bir taraf hâlâ şehirle bağlantılıydı. Gürültü, ışık, veri akışı… yaşamın alışıldık karmaşası. Diğer taraf ise sessizdi. Sadece düşük frekanslı bir titreşim vardı. Kulakla duyulmayan ama kemiklerde hissedilen bir uğultu.
Alin ve Aras, tam ortadaydı.
Oda silindirikti. Duvarları mat siyah, zemini yarı saydamdı. Altında ne olduğu seçilemiyordu. Sanki zemin, bir yüzey değil de bir eşikti. Ayağını yanlış bastığında aşağı düşmeyecek, başka bir şeye geçecektin.
Ekin kapının dışında kalmıştı.
“Buradan sonrası,” demişti,
“geri çağrı protokolünün dışında.”
Aras buna karşılık vermemişti. Çünkü bazı kapılar, cevapla değil, niyetle açılıyordu.
Şimdi içerideydiler.
Ve ORİJİN dinliyordu.
Işık yoktu. Ama karanlık da değildi. Oda, kendi iç ışığını üretiyordu
