Aras’ın dudaklarından çıkan kelime odaya bir kurşun gibi düştü:
“Temizle.”
Sözcük, Aras’a yakışmadı.
Çünkü Aras “temizle” dediğinde, bu bir emir değil… bir işaretti.
Alin’in eli Aras’ın elinde kilitli kaldı.
Parmakları istemsizce daha sıkı tuttu.
Sanki bırakırsa Aras kaybolacaktı.
“Aras…” dedi Alin, sesi titreyerek.
“Bana bak. Ben buradayım.”
Aras’ın gözleri Alin’in gözlerine değdi.
Ama o bakış… bir insana değil, bir hedefe bakan bakıştı.
Sanki Alin’in yüzüne değil, ardındaki boşluğa odaklanıyordu.
Duru’nun yüzü bembeyaz kesildi.
“Hayır…” dedi, nefesi kesik.
“Bu… tetik.”
Arda, kapının yanında silahını kaldırdı.
Ama Aras’a doğrultmadı.
Sadece ihtimalin korkusuyla tuttu.
Kerem, bir adım geri kaçtı.
“Ben,” dedi fısıltıyla, “ben bu bölümde yan karakter olmak istiyorum. Ben a
