Merkez boşaltıldığında, geriye yalnızca yankı kaldı.
Işıklar minimum seviyeye çekilmişti. Tavan panelleri loş bir griye bürünmüş, ekranların çoğu uyku moduna geçmişti. Şehir hâlâ yaşıyordu; yukarıda trafik akıyor, enerji hatları çalışıyor, veri paketleri görünmez bir nehir gibi hareket ediyordu. Ama merkez artık yönetmiyordu. Sistem, reflekslerle ilerliyordu. Alışkanlıkla. Düşünmeden.
Bir bedenin, bilincini kaybettikten sonra da nefes almaya devam etmesi gibi.
Alin, cam duvarın önünde duruyordu.
Aşağıda şehir, dev bir organizma gibi uzanıyordu. Işık çizgileri damarları, hareket eden noktalar hücreleri andırıyordu. Eskiden bu manzara ona güven verirdi. Harika bir düzenin kanıtıydı. Kontrolün görsel bir karşılığıydı. Şimdi ise… fazla canlıydı.
Sanki şehir ona bakıyordu.
Sanki bir şey
