Silah sesi telsizden patladığında, tıbbi bölümün içindeki herkes aynı anda nefesini tuttu.
BANG!
Ses, metal bir borunun içinde yankılanmış gibi kulakta kaldı.
Bir saniyeliğine zaman durdu.
Aras, telsizi eline aldı.
Parmakları beyazladı.
“Ekin!” diye bağırdı. “Ekin cevap ver!”
Telsizden önce cızırtı geldi.
Sonra bir sürtünme sesi.
Birinin nefesi.
Ekin’in sesi çıkmadı.
Aras, ikinci kez bağırdı:
“EKİN!”
Cevap yok.
Aras’ın gözleri bir an kapanır gibi oldu.
Ama kapanmadı.
Çünkü tam karşısında, Alin ayaktaydı.
Alin’in gözleri… boştu.
Sanki ışıkların içine bakıyordu ama hiçbir şey görmüyordu.
Sanki Aras oradaydı ama onun adı bile yoktu.
Aras, Alin’in adını söylediğinde Alin tepki vermedi.
“Alin,” dedi Aras.
Sesi kısık.
Bir kez daha:
“Alin.”
Alin’in yüzü ifadesizdi.
Nefes
