Ekranda Aras’ı gördüklerinde, hangarın içindeki tüm sesler bir an sustu.
Sanki metal bile nefes almayı bıraktı.
Kamera titriyordu.
Görüntü kötüydü ama net bir şey vardı:
Aras’ın yüzü.
Aras’ın duruşu.
Ama Aras’ın gözleri… Aras’ın gözleri değildi.
Boştu.
Dudakları hareket etti ve tek kelime düştü:
“Temizle.”
Alin’in boğazı düğümlendi.
“Hayır,” dedi.
Bu bir itiraz değil, bir yalvarıştı.
Duru Ekin’i sedyeye yerleştirirken dondu.
Ekin baygındı ama yaşıyordu.
Yine de Duru’nun elleri titriyordu.
Arda, ekranı görünce içgüdüsel olarak Aras’a döndü.
Gerçek Aras’a.
Çünkü bir asker için, en korkutucu şey düşman değil…
kendinin düşman olma ihtimaliydi.
Kerem, kısık sesle:
“Ben… ben iki Aras’a aynı anda hazır değilim,” dedi.
Seyhan ise bir köşede duruyor, bakışlarını kaçırmadan izl
