Tünelden yukarı çıktıklarında, üssün havası değişmişti.
Karanlık yoktu artık— ışıklar geri gelmişti.
Ama ışık, güven demek değildi.
Işık sadece…
her şeyin daha net görünmesi demekti.
Koridorlarda silahlı personel artmıştı.
Kapılar daha sert kapanıyor, ayak sesleri daha hızlı geliyordu.
Herkesin yüzünde aynı ifade vardı:
Bir şey olacak.
Aras, Alin’i yanında yürütmüyordu.
Alin, onunla yürüyordu.
Bu farkı ikisi de biliyordu.
Aras’ın eli Alin’in elini bırakmıyordu.
Sadece “tutmak” değildi bu.
Sanki parmakları, “buradasın”ı tekrar tekrar doğruluyordu.
Alin de bırakmıyordu.
Çünkü artık biliyordu:
Bu üste hayatta kalmak, sadece silahla değil, duygusal bağla da oluyordu.
Ekin önden yürüdü.
Serhat elindeki tabletten veri çekmeye çalışıyordu, parmakları titriyordu ama aklı çalışıy
