หญิงสาวที่เพิ่งผ่านการล้างจานมาหมาด ๆ ไม่ได้เดินตรงกลับห้องทีเดียว เมื่อเห็นใครอีกคนที่อาศัยด้วยนั่งคลึงวิสกี้บนเคาน์เตอร์สูงเงียบ ๆ ไม่ไกลจากครัวที่เธอยืนอยู่มากนักก็รีบเดินเข้าไปด้วย
"คุณยังไม่นอนเหรอ" ประโยคทักทำคนนั่งดื่มเงียบ ๆ หันมา
"สนใจไหม" ก่อนจะยื่นแก้วตรงหน้าเป็นการเชิญชวนมาดื่มด้วยกัน ทว่าคาราเมลกลับส่ายหัวปฏิเสธเป็นประวิง เธอพอแล้วกับแอลกอฮอล์ที่ดึงสติเธอเหมือนดึงปลั๊กอย่างครั้งนั้น เผลอทำอะไรที่น่าอายเป็นอย่างมากก็ตั้งใจว่าต่อไปนี้จะไม่ดื่มอีกแล้ว
"ถ้ายังไม่ง่วง นั่งสิ" เก้าอี้ตัวสูงข้าง ๆ ถูกลากออกมาด้วยคนพูด
"ฮะ ฮื้อ?" ทำเอาคาราเมลถึงกับเลิกคิ้วขึ้น เขาเนี่ยนะเชิญเธอนั่งด้วย
"อะไร" เลออนมองท่าทีแปลกใจก็อดถามไม่ได้
"คุณเนี่ยนะชวนฉันคุยด้วย ปกติเห็นแต่รำคาญ เอาแต่บอกว่าฉันพูดมาก ให้เลิกพูดสักที"
"ฉันเป็นอย่างนั้นเหรอ?" ชายหนุ่มแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ ใช่...เขาเคยรู้
