คาราเมลยืนนิ่งมองถิงถิงเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ทิ้งให้เธอต้องเผชิญหน้ากับตะวันที่เพิ่งรู้จักเพียงไม่กี่นาทีก่อนหน้า
"สวัสดีค่ะพี่ตะวัน เมลรบกวนด้วยนะคะ" เธอพยายามยิ้มอย่างเป็นมิตร แม้ในใจจะรู้สึกประหม่ากับหัวหน้าฝ่ายบัญชีที่หน้าตาโหดก็ตาม
"ยินดีครับ พี่พาไปนะ" ตะวันยิ้มตอบอย่างอบอุ่น รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของเขาทำให้ใบหน้าที่น่ากลัวเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เท่านั้นคาราเมลก็ใจชื่นขึ้น เขาอาจจะเป็นแค่คนหน้าดุที่ใจดี ไม่เหมือนบางคนที่หน้าหล่อแต่ใจดำ
ตะวันผายมือชวนเธอเดินไปที่ห้องเก็บเอกสารตามที่ท่านประธานออกคำสั่ง และทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยตู้เอกสารเรียงรายสูงจรดเพดาน คาราเมลก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความหนักใจ
"มะ หมดนี่เลยเหรอคะ" ตาเล็กของเธอเบิกโพรง รู้สึกท้อตั้งแต่ต้องหาเอกสารย้อนหลังเอง
ตะวันหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่น่าเอ็นดู
"พี่ก็ไม่ได้คิดเหมือนกันว่าวันหนึ่ง
