"ได้ ฉันจะเล่าทุกอย่างที่เธอควรรู้" คนตัวเล็กขยับมานั่งอย่างตั้งใจรอฟัง คงจะถึงเวลาของเธอที่จะรู้ความจริง แม้จะไม่อยากทำให้เธอกลัวไปมากกว่านี้ แต่ก็เพื่อความปลอดภัย การระมัดระวังตัวมากขึ้น การบอกความจริงน่าจะเป็นหนทางที่ดีกว่า
"บริษัทพ่อของเธอกำลังมีปัญหา อาวิศรุตรู้ดีว่าตัวเขาเองคงไม่เหลือเวลาที่จะจัดการด้วยตัวเอง และเขาก็รู้ว่าเธอไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้คนเดียว"
"ตอนนั้นป๋าเป็นมะเร็ง" เสียงพึมพำของคนนั่งข้าง ๆ ดังเบา ๆ เธอมารู้ความจริงทีหลังว่าก่อนตายนั้นคนที่รักต้องทรมานมากแค่ไหน ตั้งใจเก็บไว้เป็นความทุกข์ของตัวเองคนเดียว เพื่อไม่อยากให้ลูกสาวที่รักต้องมานั่งเป็นห่วง แล้วหมดสนุกกับชีวิตมาสนใจคนใกล้ตาย
"ท่านรักเธอมากนะ ทันทีที่รู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็ง ก็ติดต่อฉันเพื่อทำพินัยกรรมเตรียมการไว้" หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้า ใช่เธอรู้...รู้ว่าคนเป็นพ่อรักเธอมากกว่าใคร มากจนบางทีก็เกลียดตัวเองที่ไม่เคย
