"เสร็จแล้ว" อาหารเลิศรสจากฝีมือคุณหนูที่คาดไม่ถึงว่าจะทำได้ ถูกวางตรงหน้าของคนที่ถือแท็บเล็ตทำงานเงียบ ๆ เขาละสายตาออกมาดูผลงานของเธอ สลับกับมองร่างสวย ๆ ที่ฉีกยิ้มให้ก่อนจะพ่นคำพูดออกมาที่ทำเอาเธอถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน
"แน่ใจนะว่ากินได้"
"งั้นก็ไม่ต้องกิน" คนตั้งใจทำถึงกับลมออกหู หน้าตาอาหารดูดีขนาดนี้ยังจะกล้าถามอีก ตั้งใจทำสุดฝีมือแต่ดูคำพูดของเขาสิ ไม่น่าทำให้ทานเลย
เลออนรีบแย่งอาหารจากมือคนเริ่มงอน เขาแค่หยอกเธอเล่น ๆ ไม่ได้คิดจริงจังอะไร
ขณะที่คาราเมลยอมปล่อยมือแล้วพาตัวเองมานั่ง จ้องมองคนที่กำลังม้วนเส้นสปาเกตตี จากนั้นก็เอาเข้าปากเงียบ ๆ
"อร่อยใช่ไหม" คนนั่งมองลุ้นจนจำเป็นต้องถาม ก็ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ไม่แสดงออกอะไรออกมาสักทีทำเธอสงสัย
"ก็ดี" เขาเพียงแค่พยักหน้าเล็ก ๆ ตั้งใจทำขนาดนี้ตอบแค่ว่าก็ดีงั้นเหรอ
"ไม่ต้องกินแล้ว" คาราเมลดึงจานกลับเป็นครั้งที่สอง คราวนี้เลออนก็ไม่ยอมอี
