กว่าพายุลูกใหญ่จะสงบลงเลออนก็แทบเสียเสื้อทั้งตัวเช็ดน้ำตาให้เธอ ส่วนตอนนี้คนร้องไห้ตาบวมสงบลงแล้ว แถมเขายังเปลี่ยนเสื้อเป็นอีกตัวแล้วเหมือนกัน
"ดีขึ้นหรือยัง?" ชายหนุ่มเอ่ยถามคนนั่งเงียบ จนเธอพยักหน้าก็พลอยทำให้เขาสบายใจขึ้น
อย่างน้อยเสื้อที่เสียไปก็ไม่เสียไปฟรี ๆ
"ไม่รู้จะคุ้มค่าเสื้อไหม" เลออนเอ่ยเสียงเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้เบาพอเพราะอยากให้อีกคนได้ยิน
"บอกแล้วไงว่าจะซื้อคืนให้" คาราเมลมุ่ยหน้าลง ก็รู้แหละว่าที่ร้องไห้เมื่อกี้มันคงน่าเกลียดและคงไม่กล้ามีใครกล้าหยิบมาใช้อีก เธอจึงเสนอตัวซื้อตัวใหม่เป็นทางเลือกแทน
"ใครใช้ให้กอดอุ่นเหมือนป๋าล่ะ" คนดีขึ้นเริ่มกลับมาบ่นอุบ เบือนหน้าหนีเจ้าของอ้อมกอดที่อดยอมรับไม่ได้ว่านอกจากป๋าแล้วก็คงเป็นเขาที่กอดแล้วรู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยอีกครั้ง
"เมื่อกี้คิดว่าฉันเป็นพ่อเธอ?" คนตัวโตที่ได้ยินคิ้วขมวดทันที
"เวลาที่ฉันกลัวหรือไม่สบายใจ ได้กอดป๋าก็จะดีขึ้น
