chapter 17
493 Words
Vanessa's pov
- tok - tok - tok -
"pasok!"
"madam ito na po yung mga design na hinihinge nyo sa akin" ay si Aires pala
"sige thank you"
"ay vanessa, totoo bang anak mo yung batang yon" sabay turo nya sa batang nag lalaro sa mini sala ng office ko, and yes he always calls me vanessa or van well ok lang naman dahil family namin sila sapol ng kanyang mga magulang
"well oo naman, diko naman sya siguro ipapakilalang anak ko kong hindi ano?" sagot ko sa kanya
napag usapan din namin ni Darren na mananatiling private ang identity ng bata for her safety
"pano? eh sa 10 years kitang kilala sa USA, at sa tingin ko ay 4 years old lang yan batang yan kahit na matatas na syang mag salita"
"kong pano ko sya naging anak akin na lang yun... oo family friend namin kayo pero prebadong kwento ang pagdating sa bata"
"baka kong kaninong anak naman lang yan inangkin mo, tas ginawa mo pa talagang taga pag Mana mo" sarakatikong kumento nya
"ano naman sayo kong kaninong anak yang inangkin kong akin, sa pag kaka alala ko secretary lang kita... kong dipa sa tatay mong member ng board ay di kita tatanggapin"
"pag sisihan mong tinanggap mo ang batang yan, itaga mo to sa bato" may pag babanta nyang sabi
"oh well let's see, baka nga mas magaling pa sayo tong batang sinasabi mong apat na taon lang, now if you'll excuse me please get out kong ayaw mong sisantihin kita... OUT! NOW!" utos ko sa kanya
bastos na lalaki purket kaibigan ko sya Kala mo kong sino
"ahem I'm sorry madam, excuse me, labas na po ako"
yes that's right know your level
nakakainis lang alam ko naman na hindi ko kamukha yung bata pero wag naman sana nilang ipamukhang wala karapatan yung bata dahil sa ampon lang ito, purket ampon wala nang karapatan legal
" mommy nag aaway po ba kayo ng kuyang big guy kanina" tanong ni Janelle sa akin
"halika nga dito baby ko upo ka sa lap ni mommy" at umupo nga sya sa hita ko
"alam mo hindi lahat ng taong pa taas ang boses ay nag aaway kong minsan kailangan lang na medyo tumaas ng boses para makinggan ang hinaing bawat panig"
"oo galit din ako dahil boss nya ako at kumuntra sya sa desisyon ko, at inalipusta ka nya pero di ibig sabihin noon ay nag aaway na kami at di mag papansinan in some what times ay kakailanganin di namin or natin ang tulong nya kasi sya ang secretary ng company na ito"
"hmm now I understand mommy, na not all people shouting are angry... sometimes we need to listen in each other's point of view, to understand their reasons"
"yes that's true, very good baby ko"
to be continued......
----------------------------------------------------------------------------------
A/N: this is only a part of fiction... no need to justify my updates today...
~ alexandrea blair
- Writer
