MARINA’S POV
Niramdaman ko muna ang buong kwarto bago ko idilat ang aking mga mata, hindi ko siya kayang makita na aalis. Maraming mga katanungan ang agad na bumalot sa aking isipan ngunit agad din naman itong naputol nang biglang may kumatok sa pintuan at nagsalita, Adam’s mother.
“Marina, are you awake? Can I come in?” mahinang tanong niya at agad naman akong bumangon na kumpirmang wala na nga siya. May nakatagong sakit sa aking puso ngunit ayaw kong iiyak ito, kaya ko pa naman.
“Sandali andiyan na po,” I replied and immediately got dressed, naalala ko ang huli naming gabing magkasama. Pinihit ko ang dorknob at nakita ko ang kanyang maaliwalas na mukha, agad nmana akong bumati sa kanya.
“I’m sorry and I’ve been a while,” I apologized and she just waves it.
“That’s all right, I know,
