เมื่อวางแผนกันเสร็จแล้วทั้งสองก็ออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์ดนตรีและของที่ใช้ประกอบการแสดงในงานก่อนจะแยกย้ายกันไปคนละทาง แต่ยังไม่ทันที่ร่างบางจะไปได้ไปบ่าวรับใช้ที่พาชมสวนก็เดินเข้ามาหาเสียก่อน
"แม่นางซวงท่านอ๋องมีรับสั่งให้เข้าเฝ้า"
ซวงหลันอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับทราบด้วยรอยยิ้มบางๆ "เช่นนั้นก็ไปกันเถิด อย่าให้ท่านอ๋องทรงคอยนาน"
อีกฝ่ายเรียกไปพบก็ดีเหมือนกันจะได้ถือโอกาสสำรวจเส้นทางในจวนไปด้วย
"อื้อ" สาวใช้หยวนอิงมองสตรีงดงามที่มีท่าทีกระตือรือร้นที่จะไปพบหลี่อ๋องก็ได้แต่ถอนหายใจในโชคชะตาของหญิงสาว หากนางไม่ได้เป็นนางคณิกาก็อาจมีวาสนาเข้ามาอยู่ในจวนอ๋องแห่งนี้ก็เป็นได้
แต่นั้นก็เป็นเรื่องของคนอื่น ตัวนางเป็นเพียงบ่าวรับใช้ถึงจะรู้สึกถูกชะตามากแค่ไหนสุดท้ายก็แต่นึกสงสารอีกฝ่ายในใจเท่านั้น
"เราจะไปพบท่านอ๋องที่ไหนกันหรือ" ร่างบางเอ่ยถามเมื่อเดินออกมาจากอาณาเขตที่เรือนพักของตนได้ครู
