ซวงหลันอวิ๋นใช้เวลาประมาณเกือบครึ่งชั่วยามในการยุให้หลี่อ๋องดื่มสุราได้จนหมดกาและสามารถหลอกถามข้อมูลเล็กๆน้อยๆจากอีกฝ่ายได้อีกนิดหน่อย
"อวิ๋นเอ๋อร์ อึก คนงามของข้า ข้า อึก..คิดถึงเจ้ายิ่งนัก" น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากตัวบุรุษสูงศักดิ์ยืดยานเป็นสิ่งที่บ่งบอกได้ว่าเจ้าตัวเมามายได้ที่แล้ว
"จริงหรือเพคะ" ร่างบางเอ่ยถามในขณะที่ลอบสังเกตอาการของบุรุษที่โอบกอดตนอยู่อย่างระมัดระวัง
ยาน่าจะออกฤทธิ์แล้วกระมัง..
"อึก..จริงสิ ไม่มีผู้ใดที่ข้าจะคิดถึงไป..อึก มากกว่าเจ้าแล้ว"
"เช่นนั้น เพื่อตอบแทนความคิดถึงให้อวิ๋นเอ๋อร์ปรนนิบัติท่านอ๋องนะเพคะ"
"อึ่ก..อื้อ..ได้สิคนงามของข้า" หนานเซวียนที่อยู่ในอาการเมาสุราก็ซุกไซ้ใบหน้าของตนลงที่ลำคอขาวของหญิงสาว มือไม้บีบเคล้นเนื้อนวลของสตรีที่ตนโปรดปรานตามอารมณ์ที่เกิดจากฤทธิ์ยาและความปรารถนาของตน
เมื่อหญิงสาวเห็นดังนั้นจึงได้ผิวปากครั้งหนึ่งเพื่อเป็นสัญญาณให้ค
