คณิกามือหนึ่ง

บทนำ หอซือเซียน

หอซือเซียนเป็นชื่อสถานเริงรมย์ชื่อดังในเมืองอวี้เฉิง เมืองที่อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงของแคว้นหนานโจวนับร้อยลี้

ที่นี่ถูกขนานนามว่าเป็นแหล่งบุปผางามเนื่องจากเป็นหอคณิกาที่รวบรวมสาวงามมากมายเอาไว้ด้วยกันเพื่อมอบความสำราญแก่บรรดาบุรุษที่มาเยี่ยมเยือน

คณิกาแต่ละคนล้วนรูปร่างหน้าตาล้วนเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนใจแถมยังถูกฝึกฝนให้เอาอกเอาใจบุรุษอย่างช่ำชองทำให้ผู้ที่มาใช้บริการลุ่มหลงได้ไม่ยากนัก

บรรดาหญิงสาวประจำหอจะถูกจัดลำดับด้วยตัวเลขตั้งแต่หนึ่งถึงร้อยเพื่อบอกถึงความสามารถและความงามที่ของเจ้าตัวมี

อีกทั้งยังเป็นตัวกำหนดค่าตัวของแต่คนอีกด้วย ลำดับตัวเลขยิ่งน้อยค่าตัวย่อมยิ่งมากขึ้น

แต่ว่ากันว่าถึงแม้จะเป็นคณิกาลำดับท้ายๆก็ยังจัดได้ว่าเป็นหญิงงามที่โดดเด่นกว่าคนทั่วไปจึงทำให้ค่าตัวของแต่ละนางเริ่มต้นอยู่ที่คืนละหนึ่งถึงห้าตำลึงทองซึ่งมากกว่าค่าใช้จ่ายทั้งเดือนของบางครอบครัวด้วยซ้ำ

ถึงกระนั้นก็ยังคงมีบุรุษมากมายที่ยอมจ่ายมันซื้อความสุขให้ตัวเองอย่างไม่คิดเสียดาย

"นี่ๆ เจ้ารู้หรือไม่ว่าทางหอซือเซียนประกาศว่าคืนวันมะรืนแม่นางซวงจะลงมาบรรเลงกู่ฉินที่ชั้นสามล่ะ" ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขณะที่กำลังดื่มชากับสหายของตนที่ชั้นล่างของโรงเตี๊ยมในยามสายของวัน

"จริงรึ!" ผู้ที่ได้ยินข่าวตาโตอย่างตื่นเต้นพลันวางจอกชาในมือลงพร้อมกับมองหน้าสหายคนสนิทอย่างสนใจ เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นง่ายๆ

คนที่เป็นฝ่ายเล่าพยักหน้าก่อนที่จะเอ่ยในเชิงโอ้อวด "จริงสิ ลูกพี่ลูกน้องข้าเป็นแขกพิเศษของหอเชียวนา วันก่อนแม่เล้าเหมียนส่งจดหมายเชิญถึงตงอู๋หลินแล้วข้าไปหาเขาที่จวนพอดีจึงได้รู้ เห็นว่าเป็นโอกาสพิเศษที่ทางหอจัดขึ้น ผู้ใดก็สามารถเข้าร่วมได้แต่ต้องเสียค่าเข้าชมคนละยี่ตำลึงทอง"

ผู้ที่ได้ฟังเงื่อนไขของการเข้าชมแทบจะพ่นชาที่ดื่มออกมา

ยี่สิบตำลึงทอง!

นี่มันเท่ากับเงินเบี้ยหวัดของเขาสองเดือนเชียวนะ!

แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อสตรีในบทสนทนาของพวกเขานั้นคือนางคณิกาอันดับหนึ่งของหอซือเซียนที่มีนามว่า 'ซวงหลันอวิ๋น' ผู้ที่มีค่าตัวถึงคืนละหนึ่งร้อยตำลึง!

มีเพียงเหล่าชนชั้นสูงหรือพวกเศรษฐีมีอันจะกินเท่านั้นแหละถึงสามารถซื้อค่ำคืนวสันต์จากนางได้

เหล่าบุรุษจำนวนหยิบมือที่เคยได้ยลโฉมและได้รับการปรนนิบัติจากนางต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าการเสียเงินเพื่อนางนั้นเป็นสิ่งที่คุ้มค่า

และการที่นางลงมาชั้นล่างเพื่อแสดงดนตรีให้คนทั่วไปสามารถเข้าชมได้ก็ถือว่าเป็นโอกาสหายากของทางหอที่จะจัดขึ้นมากแล้ว

"นี่ไม่แพงไปหรือ? แค่ชมการแสดงเอง" แม้จะรู้มูลค่าของคณิกาผู้นั้นแต่ชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

แค่เข้าชมการแสดงไม่ได้ซื้อค่ำคืนของนางเสียหน่อย เงินมากขนาดนี้เขาตัดใจควักกระเป๋าไม่ลงจริงๆ

เงินยี่สิบตำลึงเขาสามารถซื้อตัวคณิกาลำดับท้ายๆได้เป็นสิบคนเชียวนะ!

ถึงเขาจะเป็นชายหนุ่มโสดไร้พันธะและมีเงินเก็บอยู่บ้างแต่ก็ไม่อาจนำมาใช้สุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ได้

ต่างจากสหายของตนที่เป็นถึงบุตรชายคนโตจากตระกูลตงสายรองที่มีอิทธิพลในเมืองนี้ มีเงินมากพอที่เอาเงินจำนวนนี้ไปโปรยเล่นอย่างเช่นการซื้อบัตรเพียงแค่เผื่อเข้าชมการแสดงของคณิกานางหนึ่ง

ส่วนเขานั้นทำเช่นนั้นไม่ได้จริงๆ

"แล้วเจ้าจะไปหรือไม่?" คนที่เป็นฝ่ายเล่าเรื่องถามสหายตนอย่างคาดหวัง

ตั้งแต่ที่ได้ทราบข่าวจากญาติผู้พี่ตนก็ตั้งใจไว้ว่าจะไปซื้อบัตรเข้าชมโฉมงามอันดับหนึ่งของหอซือเซียนเป็นบุญตาสักครั้ง



ชายหนุ่มผู้ถูกถามส่ายหน้าจากนั้นก็ถูกสหายเซ้าซี้สักพักหนึ่งแต่ไม่ว่าอย่างไรอีกคนก็ไม่คล้อยตามสุดท้ายจึงได้แต่เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่นกันแทน