"พบหรือไม่?" เสียงหวานเอ่ยถามชายหนุ่มที่เดินมาหาหลังจากที่พากันหาจนทั่วทุกทีแล้ว แต่ก็ได้รับการตอบกลับมาเป็นการส่ายหน้า
ร่างสูงของชายหนุ่มเดินไปยังหน้าต่างบานที่ติดกับเตียงบรรทมของอวี้อ๋องและพระชายาจากนั้นก็ค่อยๆ เปิดมันออก แสงจันทร์ด้านนอกส่องลงมาให้ได้เห็นภาพสวนด้านนอกปรากฏต่อสายตาทั้งสองคู่ ก่อนที่สายตาของหนึ่งสตรีและบุรุษจะไปหยุดอยู่หินประดับที่ดูโดดเด่นสะดุดตาใจกลางสวน
พลันในหัวของทั้งสองก็คิดอะไรบางอย่างออก
ก้อนหิน..หรือว่า 'ชือ' ที่อีกฝ่ายหมายถึงจะหมายถึง ชือหยูว ที่แปลว่าก้อนหิน?
ต้องใช่แน่ๆ!
ทันใดนั้นจางจงซินและซวงหลันอวิ๋นก็หันหน้ามามองกันโดยที่ไม่ได้นัดหมาย
"ท่านคิดเหมือนข้าใช่หรือไม่?" ซวงหลันอวิ๋นเม้มริมฝีปากอย่างประหม่าเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างเดียวกันกับตนไหม
ใบหน้าคมคายพยักหน้า "พวกเราไปดูกันเถิด"
ทั้งสองรีบปีนออกจากหน้าต่างแล้วไปเดินตรงไปยังหินก้อนใหญ่ที่ใจกลาง
