คณิกามือหนึ่ง

ตอนที่ 8 จดหมายข่มขู่

ปลายยามเฉิน (07.00 – 08.59 น.) ร่างที่หลับใหลอยู่บนเตียงแคบถึงได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ดวงตาคู่งามที่ช้ำแดงเล็กน้อยจากการสะอื้นไห้เพราะความรู้กสึกเกินบรรยายจากเรื่องเมื่อคืนกะพริบเปลือกตาอย่างช้าๆ

สิ่งที่เห็นเป็นอันดับแรกคือผนังห้องในห้องลับ หญิงสาวจึงคิดที่จะขยับพลิกตัวแต่เพียงขยับร่างกายก็ต้องชะงักเพราะความรู้สึกปวดแปลบแล่นไปยังทั่วร่างโดยเฉพาะกลางกายสาวจนทำให้ใบหน้าซีดนิ่วหน้า

เจ็บ..

นี่เป็นความรู้สึกเดียวที่ผุดขึ้นในหัว ไม่คิดเลยว่าการมีสัมพันธ์กับบุรุษจะต้องเจ็บถึงเพียงนี้

แต่มันก็เป็นความเจ็บปวดที่สุขสม..ช่างเป็นอะไรที่ประหลาดนัก

หญิงสาวใช้เวลาทำใจอยู่นานพอสมควรถึงจะสามารถกลั้นใจพลิกตัวออกจากผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนั่งได้ สายตากวาดมองร่างตนเองครู่หนึ่งก็เห็นว่าบนร่างกายของตนมีเพียงชุดสีขาวตัวในที่ถูกสวมลวกๆติดกายเท่านั้น

ภายใต้ร่มผ้ามีแต่ร่องรอยสีกลีบดอกเหมยประปรายกระจายเป็นจุด ๆ ทำเอาใบหน้าซีดของคณิกาปลอมเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงคนที่เป็นกระทำรอยเหล่านี้เอาไว้บนตัวนางที่ป่านนี้คงออกไปจากหอแล้ว

ไม่คิดเลยว่าผู้ตรวจการหนุ่มที่ดูไร้อารมณ์แข็งทื่อราวกับตอไม้ผู้นั้นจะเป็นคนที่มีบทรักดุดันป่าเถื่อนเช่นนี้ แม้ตอนแรกหลังจากที่รู้ว่านางนั้นไม่เคยผ่านมือชายใดเขาจะอ่อนโยนลงบ้าง

แต่นั่นก็เพียงแค่ตอนแรกเท่านั้น เมื่อนางปรับตัวได้เขาก็ไม่ต่างจากสัตว์ป่าหิวกระหายเลยสักนิด จะบอกว่าเป็นเพราะฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดที่นางพลาดหยิบผิดโยนใส่อีกฝ่ายแต่ยาของนางนั้นไม่ได้ออกฤทธิ์ทั้งคืนเสียหน่อย

เขาทำเอานางช้ำไปทั้งเนื้อทั้งตัว น่าโมโหยิ่งนัก

เอาเถอะ นางไม่คิดถึงเรื่องนี้แล้ว

เรื่องที่เกิดขึ้นถือว่าเป็นอุบัติเหตุ ผู้ใดจะรู้ว่าวันหนึ่งจะมีคนของทางการโผล่มาหานางเช่นนี้ ทุกอย่างจึงผิดพลาดไปหมด

ร่างบางปลอบใจตนเองเสร็จก็คิดที่จะออกไปดูข้างนอก ใช้เวลาทำใจพักใหญ่หญิงสาวถึงจะสามารถขยับกายที่ระบมของตนลุกขึ้นจากเตียงได้

เมื่อเปิดประตูออกไปก็พบว่าภายในห้องกว้างไม่มีผู้ใดอยู่ ถ้วยจานและกาสุราที่มีบนโต๊ะกลางห้องนำถูกออกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

คงเป็นลี่เอ๋อร์ที่จัดการ...

ถ้าเช่นนั้นก็แสดงว่าอีกฝ่ายปลอดภัยดี

คงต้องรอให้นางมาถึงจะสามารถสอบถามเรื่องราวต่างๆรวมถึงต้องหารือกันอย่างเร่งด่วนเพราะดันมีผู้ล่วงรู้ความลับของพวกนางสองคนเสียแล้ว

ทันใดนั้นเองประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาและเป็นคนที่ซวงหลันอวิ๋นกำลังต้องการพบ พออีกฝ่ายเห็นนางก็ตาเบิกกว้างแล้วรีบหันหลังชะโงกหน้าออกไปดูข้างนอกจากนั้นก็รีบปรี่เข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว

"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" ชิวลี่เอ๋อร์ถามหญิงสาวเมื่อกวาดตามองสภาพของอีกฝ่ายเสร็จ

ร่องรอยแบบนี้มัน.. หมายความว่าซวงหลันอวิ๋นถูกบุรุษผู้นั้นกระทำมิดีมิร้ายแล้วหรือ!

ร่างบางไม่ได้ตอบ จากสภาพตนเองในตอนนี้จะให้กล่าวว่า 'ข้าไม่เป็นไร' ออกไปอีกฝ่ายก็คงไม่เชื่อ

"เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น?" คนที่ซ่อนตัวอยู่ด้านในถามถึงเรื่องเมื่อคืน เพราะนางไม่ได้ยินอะไรเลย รู้อีกทีด้านนอกก็เงียบจนนางต้องออกไปดูแล้วพลาดท่าเสียทีเข้า

"ตอนนั้นข้ากำลังจะถอดเสื้อเขาแต่จู่ ๆ เขาก็ดึงมือข้าเอาไว้แล้วเงยหน้าขึ้นมา ตอนนั้นข้าตกใจมากกำลังจะร้องให้เจ้าช่วยจากนั้นข้าก็จำไม่ได้แล้ว"

เมื่อนึกถึงตอนที่ชายหนุ่มผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมามองนางก็อดขนลุกไม่ได้เพราะสายตาภายใต้หน้ากากนั้นราวกับจะจับนางถลกหนังลอกเนื้อ!

ดวงตาหญิงสาวหลุบลงต่ำซ่อนสายตาที่เต็มไปด้วยความกลัวของตนก่อนจะเอ่ยต่อ "พอข้ารู้สึกตัวอีกครั้งก็เช้าแล้ว ข้ารีบลุกเพื่อที่จะไปหาเจ้า แต่ดันเห็นจดหมายที่วางไว้บนโต๊ะเสียก่อน"

คิ้วงามขมวดเข้าหากัน "จดหมายอะไร?"

ชิวลี่เอ๋อร์ไม่ได้ตอบแต่นางลุกขึ้นไปหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่ตนเก็บเอาไว้ยื่นให้ ซวงหลันอวิ๋นจึงรับมาอ่าน

'หากบอกเรื่องข้ากับผู้ใด ข้าจะเปิดโปงพวกเจ้า คืนนี้จะไปหา'

พออ่านข้อความที่ถูกทิ้งไว้จบใบหน้างามก็บิดเบี้ยวเล็กน้อยเนื่องจากความโกรธ

นี่มันจดหมายข่มขู่ชัดๆ!

"จดหมายนี้หมายความว่าเช่นไร เจ้ารู้จักเขาหรือหลันอวิ๋น?" อดีตคณิกาถามด้วยความสงสัยเพราะดูจากท่าทางของอีกคนที่ดูจะมีน้ำโหไม่น้อย

ซวงหลันอวิ๋นพยักหน้าก่อนจะบอกตัวตนที่แท้จริงของชายหนุ่มให้แก่ชิวลี่เอ๋อร์ได้รู้ "เขาคือหัวหน้าฝ่ายตรวจการจางจงซิน"

ดวงตาของผู้ที่ได้รู้เบิกกว้างตกใจเสียยิ่งกว่าเดิม

"เราจะทำอย่างไรกันดี" สายลับมือใหม่ถามด้วยสีหน้ากังวล นางพึ่งได้ทำภารกิจครั้งแรกเมื่อเผชิญกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้จึงอดที่จะกังวลไม่ได้

"คงต้องรอให้เขามาก่อน" ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าในใจก็มีความกังวลไม่น้อย แต่เพราะมีประสบการณ์มากกว่าจึงรักษาความเยือกเย็นทางอารมณ์เอาไว้ได้

พวกนางทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นในตอนนี้ ได้แต่รอพูดคุยกับผู้ตรวจการหนุ่มผู้นั้น ที่แน่ ๆ เขาคงรู้อยู่แล้วว่าพวกนางไม่ใช่แค่นางคณิกาธรรมดา มิเช่นนั้นก็คงไม่คิดที่จะย้อนกลับมาหาหรอก

"หากเขาถามเบื้องหลังของเราเล่า?" ชิวลี่เอ๋อร์ถามต่อ หากชายหนุ่มฝากข้อความไว้เช่นนี้ก็แน่แล้วว่าจะกลับมาคาดคั้นเอาความจริงจากพวกนาง

ชื่อเสียงด้านเค้นข้อมูลจากนักโทษของหัวหน้าจางเป็นที่เลื่องลือ หากเขาจับพวกนางเพื่อง้างปากจะทำอย่างไร ตัวตนของพวกนางจะให้ผู้อื่นรู้ไม่ได้

"ข้าคิดว่าพวกเราน่าจะเจรจากับเขาได้ การที่เขามาที่นี่ก็น่าจะมาสืบหาอะไรบางอย่าง หากแลกเปลี่ยนข้อตกลงกันได้ก็ไม่น่าจะเสียหายอันใด"

นี่ก็เป็นเพียงแค่สิ่งที่ซวงหลันอวิ๋นคิดวิเคราะห์เท่านั้น ไม่ว่าอย่างไรทุกอย่างก็ต้องรอให้ได้พูดคุยกับอีกฝ่ายอยู่ดี