Gökhan’dan
Bu görevin sonu yaklaştıkça içimdeki sessizlik daha da derinleşti. Yıllardır yurt dışında, kılık değiştirerek, kimliğimi unutturacak kadar gizli yürütülen görevlerin ardından artık dönüş vakti gelmişti. Vatan… Kelimenin bile içimi ısıttığı o yer. Toprağına bastığımda nefes aldığımı hissettiğim tek coğrafya.
Ama en çok da Yiğit.. yeğenim. Sadece ekranın ucundan, o minik ellerini cama dayayıp “Dayııı!” deyişini izleyerek yetinmiştim aylardır. Ona sarılamadan geçen her gün, omzumdaki silah kadar ağırdı. Görevin bitmesi demek, artık o küçük adama göz göze anlatabilecek hikâyelerim olması demekti.
Bu operasyon bitince, sadece bir çete değil, kendi içimdeki hasret de çökertilmiş olacaktı. Ve eğer bu gece sağ çıkarsam… İlk işim, Yiğit’i kucağıma alıp “Dayın burada artık,” demek olac
