LAST LOVE : 17

1079 Words

ผ่านไปเกือบชั่วโมง ที่ผมยังเอาแต่นั่งมองลูกสาวคนเล็กของบ้านเหมบดินทร์ไม่วางตาด้วยความไม่เข้าใจ อะไรที่ทำให้เธอถึงกลับหลุดคำว่า เหนื่อย ออกมาแบบนั้น แสดงว่ามันต้องหนักหนามากจริงๆ เพราะตลอดเวลาที่รู้จักกัน มิเชลไม่ใช่คนที่ยอมแพ้หรือย่อท้อกับอุปสรรคง่ายๆ ซึ่งผมเองไม่เคยได้ยินคำนี้จากปากเธอเลยสักครั้ง… ผมถอนหายใจแรงพร้อมส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย เพราะในขณะที่ผมคิดเรื่องเธอจนปวดหัว เจ้าตัวยังดื่มอย่างต่อเนื่องกับเพื่อนสนิทแบบไม่สนใจใครทั้งนั้น ราวกับทั้งร้านนี้มีแค่เธอสองคน ซึ่งนี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ผมอดสงสัยไม่ได้ ความคอแข็งนี่เธอไปได้มาจากไหน เลือดไอ้สองพี่น้องมหาประลัยนั้นมันส่งผ่านทางจิตวิญญาณได้ด้วยรึไง แรงแค่ไหน...ก็เอาเขาไม่ลงจริงๆ ผู้รวมโต๊ะก็ทยอยหายกันไปทีละคนสองคน บ้างก็ไปต่อที่อื่น บ้างก็ไปรุมกันอยู่หน้าเวที จนในที่สุดโอกาสสำหรับการหลอกล่อยัยน้องน้อยก็มาถึง เมื่อทั้งโต๊ะเหลือแค่เราสี่คน “มิเชล กลับกันเถอะ” พลอยใสเอื้อมมือมาแตะไหล่เจ้าของชื่อเบาๆ ขณะเอ่ยชวน หลังจากได้รับการส่งซิกทางสายตาของผม “กลับแล้วเหรอ” คนกึ่งไร้สติเปล่งน้ำเสียงยานคาง พร้อมกวาดสายตามองโดยรอบ อย่างเชื่องช้า “ไปกันหมดแล้วเหรอ” “อือ เราก็กลับกันได้แล้ว” ผมว่า ขณะถอดแจ็กเกตตัวเองออกเพื่อคลุมให้คนข้างกาย แต่เธอปัดออกทันควัน ก่อนจะเลื่อนไปคว้าขวดไวน์ชั้นเลิศบนโต๊ะขึ้นมาชูบอกพนักงานที่ยืนอยู่ไม่ไกล “เอาไอ้นี่ขวดหนึ่งค่ะ” “...” ผมจะหันไปยกเลิกออเดอร์ แต่ก็ไม่ทัน พนักงานคนนั้นหมุนตัวกลับไปหน้าเคาน์เตอร์ซะแล้ว “มึง ไปกินต่อที่ห้องกูกัน” ยังมีหน้าชวนกันไปต่อ… “ไปกันเลย” คนถูกชวนตอบกลับในสภาพที่ไม่แตกต่าง แต่ยังดีที่มีพลอยใสคอยช่วยดูอีกคน เพราะถ้าจะให้แบกสภาพแบบนี้กลับพร้อมกันคงไม่ไหวแน่ “เท่าไหร่ครับ” ผมเอ่ยถาม ทันทีพนักงานหญิงนำไวน์ที่คนเมาตะโกนสั่งมายื่นให้ “เดี๋ยวฉันจัดการเอง เฮียไปเหอะ” พลอยใสแทรกขึ้นก่อน ที่พนักงานจะตอบ “ฝากด้วยนะ นั้นด้วย” ผมหันไปบอกรุ่นน้องคนสนิท พลางรับขวดไวน์มาถือไว้ ส่วนประโยคหลังผมพยักพเยิดหน้าไปที่ ทิชา “ค่า” พอที่ได้การตกปากรับคำจากรุ่นน้องคนสนิท ผมก็ประคองร่างอ่อนปวกเปียกให้ลุกขึ้นด้วยความระมัดระวัง “เฮียไปกินกับเราไหม” “อือ เดี๋ยวเฮียไปกินด้วย” @ตึก RVS หลังจากที่แตะคีย์การ์ดเข้ามาในห้องพักชั่วคราวและเสียบมันเข้าช่องไฟ จนปรากฏแสงสว่างแจ่มแจ้ง เจ้าของห้องในอ้อมกอดก็เหมือนจะได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เธอยกเท้าขึ้นปลดส้นสูงทิ้งลงบนพื้นทีละข้าง ก่อนจะดันตัวผมออก แล้วพยายามพาร่างโซซัดโซเซไปยังเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ แต่ผมก็ไม่ได้วางใจ…ยังตามประกบแนบชิด มือเล็กเอื้อมหยิบแก้วออกจากตู้มาวางบนโต๊ะด้านหลังหนึ่งใบ แล้วหันกลับไปทำแบบเดิมอีกครั้ง จนได้สองใบตามที่เธอต้องการ “เรายังไม่เมา” เจ้าของร่างโอนเอนไปมารีบออกตัว ทั้งที่ผมยังไม่ทันได้เอ่ยปากด้วยซ้ำ อย่างนี้เขาเรียกว่าร้อนตัวได้รึเปล่านะ…หึ “ยังจะกินอีกเหรอ” ขวดไวน์ถูกวางลงเช่นกัน ซึ่งผมจงใจให้มันห่างจากระยะที่คนเมาจะคว้าถึง “อือ” เธอพยักหน้ารับหนักๆ แล้วใช้มือหนึ่งคำยันขอบโต๊ะเพื่อทรงตัว อีกมือดึงเก้าอี้ออก ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างแรง โดยที่แขนผมยังทำหน้าที่คอยเป็นที่กั้นอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา “คอแข็งเหลือเกินนะ” ผมบ่นพึมพำให้สภาพที่เหมือนจะร่วงก็ไม่ร่วงสักที พร้อมกับลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างๆ วางแขนพาดลงบนพนักพิงข้างหลังเธอ ใช้ฝ่ามือโอบไหล่เล็กไว้หลวมๆ “แล้วอีทิละ” เธอยังไม่ลืมถามถึงเพื่อนสนิทด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับเท้าศอกขวาบนโต๊ะ เพื่ออาศัยรองศีรษะที่เริ่มจะหนักจนตั้งด้วยตัวมันเองไม่ไหว แต่ถึงจะมีที่รอง มันก็ยังไหวเอนอยู่ดี “พลอยใสไปส่งแล้ว” พอได้รับคำตอบที่น่าพอใจ เธอก็เปลี่ยนไปที่เครื่องดื่มที่ผมหอบหิวมาจากร้านทันที “ทำไมไม่รินไวน์ละ” มืออีกข้างลากแก้วเปล่ามาต่อหน้าผม “เฮียไม่เคยเห็นน้องดื่มหนักขนาดนี้เลยนะ” ผมเอียงคอมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำขึ้นชัดเจนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เข้าไปผสมอยู่ในร่างกายเยอะพอสมควร “แค่อยากกินไม่ได้เหรอ” เปลือกตาบางปรือขึ้นมองผม “ได้สิ ถ้ามีเฮียอยู่ด้วย น้องจะดื่มแค่ไหนก็ได้” ผมว่า พลางลูบไหล่เล็กอย่างแผ่วเบา ตราบใดที่ยังอยู่ในสายตาผม เธอจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ตามที่เธอต้องการ “เราไม่อยากเสียพี่ชายดีๆ แบบเฮียไปเลย” สาวน้อยคลี่ยิ้มบาง ขณะเอื้อมมือมาแนบแก้มผมเน้นหนัก เนื่องจากฝ่ายตรงข้ามเสียการคอนโทรลไปกว่าครึ่ง แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไร… ผมเลื่อนมือซ้ายขึ้นประกบหลังมือเล็กไว้ ก่อนจะเบี่ยงองศาใบหน้าเข้าความอุ่นหาใจกลางฝ่ามือเธอเล็กน้อย “ทำไมถึงคิดว่าจะเสียเฮียไปละ” เสียงที่เปล่งออกมาติดอู้อี้ เพราะริมฝีปากยังคลอเคลียอยู่ที่เดิม “ตอนนี้เหมือนเราเสียเฮียไปแล้วเลย” ดวงตาฉ่ำวาวยังเอาแต่จ้องมองผมนิ่ง นานมากเลยนะที่รู้สึกว่ายัยน้องน้อยไม่มองผมเต็มตาแบบนี้ “น้องจะเสียเฮียไปได้ยังไง” ผมจับมือเธอไว้แน่น “ก็เราปฏิเสธเฮียไง” เธอตอบกลับทุกคำถามโดยปราศจากการไตร่ตรอง ราวกับเรื่องราวเหล่านี้อยู่ในความคิดเธอตลอดเวลา หรือนี่คือสาเหตุของการดื่มหนักในครั้งนี้...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more