“งั้นเฮียทำอะไรได้บ้างครับ” คนอายุมากว่าเอียงคอมอง ปั้นหน้าอินโนเซ้นท์แต่สายตาฉายแววเจ้าเล่ห์ “กอดได้ไหม”
“...” ตอนนี้เขาก็ทำแบบที่พูดอยู่ หมออะไร…นิสัยไม่ดีชะมัด!
“ทำแบบนี้ได้รึเปล่า” เฮียไวน์หอมแก้มฉันซ้ำที่เดิม ราวกับเขาอยากให้เห็นภาพชัดขึ้นว่า ‘แบบนี้’ ที่อยู่ในประโยคคืออะไร
“เฮีย…” ฉันเปล่งเสียงออกไปได้แค่สรรพนามเพียงคำเดียว เพราะหลังจากนั้นเฮียไวน์เคลื่อนริมฝีปากมาสัมผัสกันชั่วครู่
“แล้วแบบนี้ละ”
“...” ฉันเม้มริมฝีปากแน่นโดยอัตโนมัติ แสร้งเบือนหน้าหนีไปอีกทาง รู้สึกเหมือนเลือดลมภายในร่างกายสูบฉีดผิดปกติยังไงก็ไม่รู้
มันไม่ใช่แค่ครั้งแรกหรอกเหรอที่จะรู้แบบนี้…
“หื้ม?” เขาบังคับให้ฉันกลับมาสบตาด้วยปลายจมูก
บ้าไปแล้ว...เฮียไวน์ใช้สิ่งที่ยื่นออกมาจากใบหน้าถูไถลงบนส่วนเดียวกันของฉันและดันให้มันเชิดขึ้น จนริมฝีปากเราอยู่ในจุดเท่าเทียม ยิ่งไปกว่านั้นเขาจงใจทิ้งระยะห่างไว้เพียงครึ
