หลังจากปิดน้ำ เก็บฝักบัวเข้าที่เรียบร้อย ฉันตรงไปหยิบผ้าขนหนูมาคลุมกลุ่มผมเปียกชุ่มให้เฮียไวน์ ที่ยังก้มอยู่ในสภาพเดิม เท่านี้ก็เป็นอันจบภารกิจ
“เสร็จแล้วค่ะ”
หมับ!
ช่วงจังหวะที่กำลังเบนปลายเท้าไปทางบานประตู เฮียไวน์ดึงตัวขึ้นตรง เอื้อมคว้าตรงส่วนข้อมือฉันเอาไว้ อาศัยร่างกายซึ่งแข็งแรงกว่าดันฉันไปจนชิดขอบอ่างล้างหน้าและยกฉันลอยขึ้นไปนั่งบนนั้นอย่างง่ายดายราวกับลืมไปเลยว่ามีบาดแผลอยู่บริเวณฝ่ามือ
“เช็ดผมให้ด้วยสิครับ” เจ้าของใบหน้าเว้าวอน วางมือซ้ายทาบลงบนพื้นหินอ่อนในจุดที่ห่างจากต้นขาฉันไม่ถึงคืบ
และจากการกระทำเมื่อครู่ก็แสดงให้เห็นชัดแล้วว่าเขาไม่ได้เจ็บอะไรมากมายขนาดนั้น…เจ้าเล่ห์ชะมัด!
“มือไม่ได้เจ็บขนาดนั้นนิ ยังอุ้มเราได้อยู่เลย” ฉันตอกกลับตามความจริง พร้อมกับยกมือขึ้นดันไหล่กว้างสองข้างเอาไว้ แสร้งเบือนหน้าไปทางอื่น เริ่มรู้สึกว่าช่องว่างมันแคบลงยังไงก็ไม่รู้…
“ก็ไม่ได้บอกน
