Yaşadığı güzellikleri hatırladı. Tibet'in babasının sarılışını düşündü, Menekşe Hanım'ın onun için yaptığı limonatanın tadını hatırladı,Acar ile oynadıkları kağıt oyununda yenince ne kadar eğlendiğini gözlerinin önüne getirdi. Beliz'in saçlarını örüşünü, Tibet'in abuk sabuk şakalarını, Can'ın zorla yemek yedirişini düşündü. Bu soğuk hava da bile içini ısıtacak o kadar güzel anı biriktirmişti ki burada. Çok güzel arkadaşlıklar edinmişti. Arkadaşlarının aileleri onu kendi evlatları gibi sevmişti. Hayat hep kötülüklerin ya da çirkinliklerin olduğu bir yer değildi. Aksine ne yönden bakarsa o yönü göreceğini anladı. İyilikleri ve güzellikleri ile hayatı yaşamak daha güzeldi. Elbette her zaman iyi ve kötü olacaktı ama kimse ne saf iyi olabilirdi nede saf kötü olabilirdi.
Kendi kendine söz verdi
