PROLOGUE

305 Words
Disclaimer: This story is a work of fiction. All characters, organizations, and events are purely imaginary or used fictitiously. It may contain psychological themes, emotional triggers, and fictional science not based on real technology. Reader discretion is advised. Please note that this may contain minor errors in grammar, punctuation, and formatting, as it is written in a conversational and creative style. The story may also include mature themes, emotional content, and fictional elements not based on real science or facts. Reader discretion is advised. Mira’s POV May mga bagay na hindi ko maipaliwanag. Tulad ng kung bakit paulit-ulit akong bumabalik sa apartment na ’yon. Apartment 13B. Ang kaso? Luma. Walang pangalan. Walang mukha. Pero sa tuwing binubuklat ko ang folder, pakiramdam ko, hindi lang ito trabaho. Parang... bahagi siya ng isang bagay na matagal nang nawawala. The place is quiet. Almost too quiet. Wala namang kakaiba. Pero may pakiramdam akong hindi ako bisita doon. Parang dati na akong tumira roon. Parang may naiwan ako. Then there’s him. Tahimik lang siya. Laging andoon. Hindi ko alam kung nakatira ba talaga siya roon, o kung aksidente lang ang lahat. He doesn’t talk much, but when he does, it’s always calm, deliberate. Parang alam niya ang takbo ng utak ko. Minsan nahuhuli ko siyang nakatitig. Hindi creepy. Hindi rin romantic. Just... knowing. Like he sees through the parts of me I don’t even understand. And I laugh around him. Not the polite kind. Yung totoo. Yung hindi ko na matandaan kung kailan huli kong naramdaman. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko rin alam kung sino siya. Pero sa pagitan ng katahimikan, ng kape, ng mga tanong na hindi ko mahanapan ng sagot, unti-unti kong nararamdaman na may kulang sa akin at baka nasa kanya ang sagot. O baka ako lang ang hindi pa handang harapin ang totoo.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD