“ใครมาทำกางเกงในตกไว้ตรงนี้วะ” บอดี้การ์ดนายหนึ่งเดินมาเห็นกางเกงในตัวจิ๋วสีขาวลายคิตตี้ของใครไม่รู้หล่นอยู่บนโถงทางเดิน
“มึงรีบเอาไปทิ้งซิ ของต่ำๆ แบบนี้ถ้านายท่านมาเห็นเข้าพวกเราได้คอขาดแน่” ให้เพื่อนไปทิ้งเสร็จเขาก็เข้าไปหาเจ้านายในห้องทำงาน
“นายได้เวลาประชุมแล้วครับ” บอดี้การ์ดเหลือบมองเจ้านายที่อยู่ในชุดสูทรีดเรียบดูสง่าผ่าเผยติดกระดุมไปพร้อมเดินหาอะไรสักอย่าง
“นายหาอะไรอยู่ ให้ผมช่วยหาไหมครับ”
“...ผ้าเช็ดหน้าน่ะ”
“อยู่ในกระเป๋าเสื้อนายไม่ใช่เหรอครับ”
“ไม่ใช่ผืนนี้...สีขาวๆ ลายคิตตี้ไม่รู้ว่าไปทำหล่นไว้ตรงนั้น เชี่ยเอ๊ย เซ็งฉิบหายเลยว่ะ”
“...” บอดี้การ์ดพลันนึกถึงกางเกงในลายคิตตี้ผืนนั้น แต่คงไม่ใช่หรอก เพราะเจ้านายพูดว่าผ้าเช็ดหน้า ไม่ใช่กางเกงในซะหน่อย
หนุ่มตัวสูงใหญ่ไม่รู้คิดอะไรจู่ๆ ก็ยกมือขึ้นมาสูดดม “หอมเหมือนต้นข้าวในยามเช้า”
“...” บุริศน์ที่เดินรอบห้องชะงัก
“มึงเจอแล
