“ไหนบอกว่าทำใจได้แล้ว” บาร์เทนเดอร์ที่แต่งแต้มใบหน้าเบาๆ ยื่นเครื่องดื่มมาตรงหน้า
น้ำสีแดงฉานคล้ายเลือด ทว่าจริงๆ แล้วมันคือน้ำมะเขือเทศผสมแอลกอฮอล์
ซึ่งไม่รู้ว่าฝ่ายนั้นใส่อะไรลงไปอีกบ้าง มันถึงได้อร่อยจนต้องสั่งทุกครั้งที่มาที่นี่
“กูทำใจได้แล้วจริงๆ”
“แล้วทำไมหน้าหงอยจังวะ”
“แป๊บนะ” แฟงยกเครื่องดื่มกระดกรวดเดียวก่อนระบายความในใจให้เพื่อนฟัง
แย้มเคยจ้างเธอแต่งหน้าหลายครั้ง และด้วยความที่เป็นคนบ้านเดียวกันจึงคุยกันถูกคอรวดเร็ว และกลายมาเป็นเพื่อนซี้
“รีบไปซื้อยาคุมก่อนที่ร้านมันจะปิดดีกว่า” แย้มฟังที่เพื่อนเล่าจบก็ไล่ให้ไปซื้อยาคุม
“มึงไม่ด่ากูหน่อยเหรอ”
แฟงอายุขนาดนี้เจอคนมาหลายรูปแบบ ถ้าเธอเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้คนอื่นฟัง คงโดนด่าหูชา แต่แย้มกลับเงียบไม่ต่อว่าเธอสักคำ
“เลิกคิดว่าตัวเองผิดอยู่ฝ่ายเดียวได้แล้ว คนที่ผิดน่ะ คือแฟนเก่าแก และตัวแกก็เท่านี้จะไปสู้อะไรมันได้วะ ไม่แจ
