“บางครั้งกูก็ทำอาหารอร่อย บางครั้งกูก็รู้สึกแดกไปต้องเป็นโรคไตตายแน่ๆ” แฟงบ่นพึมพำพร้อมเขี่ยผักที่อยู่ในผัดซีอิ๊วซึ่งทำเอง
“กินไม่ได้ก็อย่าฝืน”
“แย้มกูต้องตายแน่ๆ เลยว่ะ วันนั้นกูแกล้งเวกัสไปตั้งเยอะ” แฟงทิ้งช้อนเอื้อมมือไปเขย่าแขนเพื่อน หลังจากคืนนั้นที่เจอเขาเธอก็ไม่รับงาน และถือโอกาสกลับบ้านที่กาญจนบุรี
ทว่าต่างจังหวัดช่างน่าเบื่อ ดึกๆ หิวก็ไม่มีร้านสะดวกซื้อให้ไปฝากท้องแถมลงไปทำอะไรในครัวกิน แม่ก็ด่าไฟแลบเพราะหนวกหู
วันๆ ของเธอจะไปนั่งเล่าเรื่องต่างๆ นานาให้ไอ้หนุ่มควายที่ไปไถ่ชีวิตมาจากโรงเชือดแต่ก็คุยจนไม่มีเรื่องอะไรจะเล่าให้มันฟังแล้ว
ให้เปิดทีวีดู ไม่ว่าจะเปิดไปช่องไหนก็เจอแต่หน้าของเวกัส สุดท้ายเลยกลับมาทำงานอีกครั้งแล้วงานแรกคือไปแต่งหน้าดาราที่กองถ่ายบนดอยที่เชียงใหม่
“ไปค้างแรมกับคนในกองถ่ายตั้งเยอะแยะมันจะกล้าทำอะไรมึงวะ” แย้มว่า
“นั่นสิ” แฟงรู้สึกใจชื้นขึ้นมา
“แต่มึง
