Chapter 4 Slowly “Thank you for your gift,” he uttered while we silently sat inside the car. Nakaramdam naman ako ng paginit ng aking pisngi. Nakalimutan kong sinabi ko nga pala sa kaniya na wala akong regalo. Hindi ako umimik kaya napansin ko ang bahagya niyang pagsulyap sa akin. I really don’t know what to do. Why am I inside Dan Lio’s car? Never in my life, I imagine living this day. “Why did you said you don’t have one for me?” I shrugged, “I don’t want you to expect something big. It’s just an ordinary tie.” “Just the thought of you bringing one is enough.” I bit my side cheeks to refrain from showing any emotion. Hindi ko pa rin maisip kung bakit niya ako niyayang lumabas ngayon. Mas nangingibabaw ang kaba ko sa mga oras na ito. “Where do you want to dine?” tanong niya matap

