RiSH's POV
I sighed.
10 years na ang nakakaraan, pero masakit pa rin. Malinaw pa rin sa isipan ko ang duguang katawan nila. Ang maputlang mukha nila, ang malamig nilang mga kamay, maging ang brutal na kinahinatnan nila, na kahit wala na silang buhay walang-awa pa rin silang pinaputukan ng limang beses na para lang silang mga langaw.
Nanghihina akong naupo sa harap ng puntod nila. Masakit isipin na wala man lang akong nagawa. Masakit, dahil naiwan akong mag-isa. Ligtas, humihinga pero, ulila na.
Bakit nga ba niyaya ko pa silang mamasyal noon?
Bakit hindi na lang kami nanatili sa bahay?
Oo, sinisisi ko ang sarili ko. Kahit ilang beses mang sabihin ni Lolo na kaaway sa negosyo ang may kagagawan noon, alam ko may kasalanan pa rin ako. Sana hindi ko sila hinayaang itago ako
