ตอนที่ 42 มาด้วยตนเอง
หยางหลิงเซียงกระชับผ้าคลุมไหล่ตนเอง ศีรษะพิงไปที่เสาของศาลาดวงตาเหม่อลอยไปบนท้องฟ้า ดวงดาวพร่างพราวส่องแสงสว่างสวยงามละลานตา ทว่าจิตใจของนางช่างเศร้าหมอง คำพูดของหมอหลวงโจวยังคงลอยเข้ามาในห้วงของความคิด
"...ทูลพระชายา กระหม่อมไร้ความสามารถ"
"หมายความว่าอย่างไรหรือหมอหลวงโจว อาการท่านแม่ของข้าเป็นเช่นไรบ้าง"
"ร่างกายหยางฮูหยินไม่ไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ เพราะพิษที่ได้รับในอดีตร้ายแรงเป็นอย่างมาก ทุกวันนี้ร่างกายหยางฮูหยินก็ยังคงมีเสี้ยวพิษตกค้าง ร่างกายอยู่ได้ถึงทุกวันนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว กระหม่อมเกรงว่าหลังจากนี้หยางฮูหยินเหลือเวลาไม่มากแล้วพ่ะย่ะค่ะ..."
.
..
ดวงตาเรียวปิดลงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงแก้ม นางรู้ดีว่าที่อาการมารดาทรุดลงเช่นนี้ เพราะได้รับรู้เรื่องราวของนางอย่างแน่นอน หากไม่เช่นนั้นมารดาของนางคงไม่ทรุดเร็วเช่นนี้ ไม่ว่าจะอย่างไร เรื่องนี้นับว่าเป็นความผิ
