ตอนที่ 37 ไปด้วยกัน
หยางหลิงเซียงเดินออกมาจากตำหนักตนเองเมื่อเดินผ่านศาลากลางใหญ่ นางหันไปเห็นสวามีของนางนั่งอยู่กับเฉิงหย่าลี่ ดูเหมือนทั้งสองกำลังจะเดินหมากกันอยู่กระมัง คงจะเป็นที่ถูกพระทัยสวามีนางมิใช่น้อย ใบหน้าพระองค์จึงได้ยิ้มแย้มออกปานนั้น
เสียงหัวเราะที่ดังออกมานอกศาลากรีดลึกลงไปที่กลางหัวใจ ก่อนแต่งออกมา มารดาของนางบอกนางเสมอว่า นางเป็นพระชายาจะคิดเล็กคิดน้อยมิได้ วันข้างหน้าสวามีไม่อาจมีนางได้เพียงผู้เดียว นางจะต้องใจกว้างดังแม่น้ำ ทว่าในใจจะมีสตรีคนใดบ้างที่ไม่ริษยา
นางยอมรับอย่างหน้าไม่อายเลยว่านางริษยาเหลือเกิน รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเบิกบานใจของสวามี ไม่เคยมีเพื่อนาง มีเพียงสีหน้าเบื่อหนายเมื่อต้องเผชิญหน้ากัน
หยางหลิงเซียงสูดลมหายใจเข้าลึก นางแสร้งหันหน้าไปอีกทาง ไม่ต้องมองจะได้ไม่ต้องเห็น เมื่อไม่เห็นย่อมไม่ปวดใจ นางพยายามไม่สนใจ ทว่าก็ไม่ได้หมายความว่าอีกฝ่ายไม่สนใจ
