ตอนที่ 15 จงยอมรับมันเสีย
"เพคะ หม่อมฉันซุนเอ๋อร์เอง"
จ้าวตี๋เฟยยื่นมืออันสั่นเทาออกไปคว้าร่างบางมากอดเอาไว้แนบอก พลางกระซิบเรียกหาสตรีอีกนางซ้ำ ๆ หยางหลิงเซียงยื่นมือไปกอดตอบร่างหนาเอาไว้ น้ำตาไหลรินออกมาด้วยความเจ็บปวด ความอ่อนโยนนี้แม้รู้ว่าเป็นของผู้อื่น แต่นางก็ปรารถนาครอบครอง ให้เป็นเพียงชั่วคืนเดียวนางก็ยินดี เพราะเมื่อในที่สุดแล้วพระชายาซุนฮวาก็ไม่อาจครองคู่องค์รัชทายาทได้ หากนางจะยินยอมคงไม่ผิดมากกระมัง อีกอย่างพระองค์ก็เป็นสวามีของนางไม่ใช่หรือ
'หม่อมฉันหาใช่นางจิ้งจอกเช่นดังพระองค์ว่า หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีโง่งมผู้หนึ่งที่หลงรักพระองค์เพียงเท่านั้น'
จ้าวตี๋เฟยประคองร่างบางลงไปนอนบนเตียงอย่าเบามือ ยิ่งความอ่อนโยนที่อีกฝ่ายมีมากเพียงใด หยางหลิงเซียงก็ยิ่งปวดร้าวมากเท่านั้น
ริมฝีปากหยักกดแนบชิดริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มขบเม้มก่อนจะสอดแทรกลิ้นหนาเข้าไปเพื่อชิมความหวานในป
