ตอนที่ 25 หางโผล่
หยางหลิงเซียงสูดลมหายใจเข้า พลางขยับตัวลุกขึ้นยืน ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วก็ยิ่งซีดขึ้นไปอีกพริบตาเดียวที่นางไม่ทันเห็น เมื่อก้มลงไปมองอีกครั้ง อาภรณ์ชั้นนอกของเฉิงหย่าลี่คล้ายจะฉีกขาด นางมองอย่างตกตะลึง แน่นอนว่านางย่อมไม่ใช่คนกระทำ แล้วเช่นนั้นอาภรณ์จะขาดได้อย่างไร ไม่กล้าคิดเลยว่า...เฉิงหย่าลี่เพียงแค่ต้องการจะใส่ร้ายนาง ถึงกับกล้าทำร้ายตนเองเช่นนี้เชียวหรือ
จ้าวตี๋เฟยเดินผ่านพระชายาของตนเองไปยังร่างบางที่ยังคงกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ที่พื้น มือหนายื่นออกไปหมายจะช่วยพยุงนางขึ้น
ทว่าเมื่อเห็นอาภรณ์ที่เปิดออกจนเห็นเนินอก ร่างหนาก็ชะงักลง องค์รัชทายาทหนุ่มหันหน้าหนีไม่มองภาพนั้น ทว่ามือก็ปลดเสื้อคลุมขนจิ้งจอก และยื่นไปตรงหน้าสตรีผู้นั้น
"แม่นางเฉิง ใช้เสื้อคลุมของข้าคลุมตัวเจ้าก่อนเถิด"
"ขอบพระทัยเพคะ"
เฉิงหย่าลี่ตอบเสียงสะอื้น รีบคลุมกายด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอก และขยับลุกข
