ตอนที่ 1 : บังเกอร์ (New) 18/2/26

2316 Words

ปลายปี ค.ศ. 1944 เมืองอุตสาหกรรมทางตะวันออกของยุโรปกำลังตายช้า ๆ ใต้เสียงปืนใหญ่ที่ไม่เคยหยุดพักตั้งแต่รุ่งเช้า ควันสีดำลอยต่ำปกคลุมท้องฟ้าเหมือนม่านหนาทึบ แสงอาทิตย์ที่ควรจะส่องผ่านกลับกลายเป็นเพียงเงาจางหลังกลุ่มควันและเถ้าถ่าน ถนนที่เคยเป็นเส้นทางคมนาคมหลักของเมืองกลายเป็นซากคอนกรีตแตกร้าว รถรางพังครึ่งคันเอียงค้างอยู่กลางสี่แยก อาคารอิฐแดงหลายชั้นเหลือเพียงโครงเหล็กที่บิดงอเหมือนซี่โครงสัตว์ตายยืนค้ำความว่างเปล่า เสียงระเบิดดังเป็นระยะ ห่างบ้าง ใกล้บ้าง แต่ไม่เคยเงียบพอให้ใครหายใจโล่งได้จริง ร้อยตรีคิรันวิ่งก้มต่ำฝ่าซากกำแพงที่แตกกระจาย เศษปูนและฝุ่นแหลมคมกระทบรองเท้าทหารทุกย่างก้าว เสียงกระสุนปืนกลเฉี่ยวผ่านเหนือศีรษะเป็นระยะ เสียงหวีดสั้นของมันแหลมคมจนเหมือนมีดเฉือนอากาศอยู่ตลอดเวลา การหายใจแต่ละครั้งเต็มไปด้วยกลิ่นดินปืน กลิ่นโลหะร้อน และฝุ่นที่แสบลึกเข้าไปถึงลำคอ เขาไม่ได้ไอ—ไม่ใช่เพราะไม่อยากไอ แต่เพราะสนามรบสอนด้วยกฎง่าย ๆ ว่าเสียงที่ไม่จำเป็นคือกระสุนที่เชิญเข้าหาตัวเอง นี่ไม่ใช่การบุก มันคือการถอนตัวที่กำลังกลายเป็นการหนีเอาชีวิตรอด “อย่าหยุด! วิ่งต่อ!” เสียงของร้อยเอกสิงห์ดังขึ้นจากด้านหน้า แม้จะถูกกลืนด้วยเสียงระเบิดและปืนกล แต่คำสั่งยังคมและชัดเหมือนตอกลงบนสันหลังทุกคน คิรันเหลือบมองไปด้านหลังเพียงเสี้ยววินาที หน่วยจู่โจมที่ออกปฏิบัติการตั้งแต่เช้าหายไปเกินครึ่ง เหลือเพียงเจ็ดคนที่ยังเคลื่อนไหวได้ และทุกคนกำลังวิ่งด้วยจังหวะเดียวกัน—จังหวะของคนที่รู้ว่าถ้าช้ากว่าอีกฝ่ายแม้เพียงไม่กี่วินาที ทุกอย่างจะจบลงทันที จ่าแม็กอยู่ท้ายสุด มือปืนกลของหน่วย แผ่นหลังเปียกชื้นด้วยเหงื่อและควัน เขายิงกดกลับไปด้านหลังเป็นช่วง ๆ ให้พอเปิดทางโดยไม่เสียกระสุนเปล่า เสียงคำรามถี่ยาวของปืนกลหนักทำให้กำแพงแตกเป็นฝุ่น และบังคับให้ศัตรูต้องก้มหัว “พวกมันประชิดแล้วโว้ย!” แม็กตะโกน เสียงแหบ แต่ไม่หลุดความหนักแน่น “ผู้หมวด! ถ้าจะหันไปมองอีกที…บอกกันด้วย จะได้ยิงเผื่อ!” คิรันไม่หันไปด่า เขาแค่ตะโกนกลับสั้น ๆ ตามแบบที่คุยกันรู้เรื่อง “ยิงของคุณไปก่อนจ่า!” “ก็ยิงอยู่เนี่ย!” แม็กหอบหัวเราะออกมาครึ่งเสียงครึ่งฝุ่น ก่อนเสียงปืนจะกลืนมันไป สิบเอกต้น—มือปืนกลอีกคนที่ตอนนี้เหลือหน้าที่เท่าที่แขนจะอนุญาต—วิ่งฝืนจังหวะตัวเอง แขนซ้ายที่ถูกสะเก็ดระเบิดบาดตั้งแต่ช่วงเช้าถูกผ้าพันแผลชุ่มเลือดพันไว้แน่น เขาไม่ร้อง แค่กัดฟันจนกรามนูน และพยายามไม่ให้จังหวะก้าวเสีย คิรันดึงต้นเข้าหลบกำแพงครึ่งแผงชั่วครู่ตอนกระสุนกวาดผ่าน “แขนเป็นไง” ต้นหอบ ยกคางขึ้นนิดเดียวเหมือนยืนยันศักดิ์ศรี “ยังไม่ตายครับพี่…ก็ไหวอยู่” “ถ้าไหวก็วิ่งให้ทัน” คิรันตอบ “ถ้าไม่ไหวก็บอก อย่าฝืนให้กลายเป็นปัญหา” ต้นกระตุกยิ้มบาง ๆ “พี่อย่าพึ่งสั่งผมตายนะ” ด้านข้าง พลทหารนที—มือสื่อสารของทีม—หอบหนัก วิทยุที่สะพายอยู่เงียบสนิทตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน เขาหมุนปุ่มปรับคลื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนยื้อชีวิตจากเครื่องเหล็ก “สัญญาณขาดหมดครับผู้กอง!” นทีตะโกนแทรกเสียงระเบิด “ติดต่อฐานไม่ได้!” “ช่างมัน!” สิงห์ตอบทันทีโดยไม่หันหลัง “ตอนนี้เอาชีวิตรอดก่อน!” คำตอบสั้นและตรง ไม่มีพื้นที่ให้ความหวังเกินจำเป็น ทุกคนรู้ดีว่าภารกิจเดิมจบไปแล้ว เหลือเป้าหมายเดียว—พากันออกจากพื้นที่สังหารนี้ให้ได้ พลทหารภพ—มือระเบิด—วิ่งประกบคิรันอยู่ใกล้ ๆ กระเป๋าระเบิดกระแทกสะโพกทุกก้าว เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ เหมือนนาฬิกานับถอยหลังของตัวเอง เขาเหลือบมองซากถนนที่เปิดโล่ง แล้วสบถออกมาสั้น ๆ “ถ้าพ้นแยกนี้ไม่ได้ ผมขอโยนทั้งกระเป๋าใส่มันเลยนะผู้หมวด” “โยนได้” คิรันตอบ “แต่โยนแล้วอย่าหวังว่ามันจะหยุดยิง” ภพหัวเราะทั้งที่หอบ “งั้นผมขอวิ่งก่อน” พลทหารก้อง—มือไรเฟิล—คุมด้านข้าง ปากคาบคำสั้น ๆ ที่ไม่รู้จะเรียกว่าภาวนาหรือด่า เขากวาดสายตาอ่านมุมตึกเหมือนอ่านแผนที่ล่วงหน้า และทุกครั้งที่เห็นแสงไฟฉายศัตรูวาบขึ้น เขาจะดึงทุกคนให้หลบโดยไม่ต้องรอคำสั่ง “ซ้าย! ซ้าย!” ก้องตะโกน “มันจะยิงกวาดมุมนี้!” สิงห์รับสัญญาณทันที หักเข้าแนวอาคารร้างที่พังถล่มจนเหลือโครง เหล็กเส้นโผล่ระโยงระยางเหมือนกับดักที่พร้อมฉีกเนื้อทุกครั้งที่ก้าวพลาด แล้วเสียงระเบิดลูกหนึ่งตกลงใกล้เกินไป แรงอัดกระแทกอากาศเข้าหาตัวเหมือนกำแพงที่มองไม่เห็น ซัดทุกคนล้มลงพร้อมกัน โลกทั้งโลกหมุนเป็นวง เสียงทุกอย่างหายไปเหลือเพียงความอื้อหนาในหู คิรันรู้สึกเหมือนตัวเองจมอยู่ใต้น้ำชั่วครู่ ก่อนจะได้ยินเสียงคำสั่งอีกครั้งผ่านความพร่ามัว “ลุก!” สิงห์ตะโกน เสียงแข็งและไม่ยอมให้ใครค้างอยู่กับพื้น “ถ้าลุกไม่ได้ก็ไม่รอด!” ร่างกายตอบสนองก่อนสมองจะทันคิด คิรันดันตัวขึ้น ฝ่ามือเต็มไปด้วยฝุ่นและเศษปูน เขาคว้าต้นให้ลุกขึ้นตาม ต้นกัดฟันจนคอขึ้นเส้น แต่ยังยอมขยับตามแรงดึง “ไหวไหม!” คิรันถามซ้ำ ต้นหอบ “ไหวครับ…ไหว!” ก้องยิงคุมมุมให้พอเป็นช่องหายใจ “อย่าให้ผมต้องลากนะสิบเอก!” ต้นหันไปสบถกลับทั้งที่หอบ “ถ้าลากก็ลากให้ดีหน่อย!” แม็กหัวเราะห้าว ๆ จากท้ายแถว “นี่แหละทีมเรา—โดนยิงก็ยังเถียงกันได้!” แต่เสียงหัวเราะนั้นถูกกลืนด้วยเสียงฝีเท้าศัตรูที่เริ่มชัดขึ้น ใกล้พอให้รู้ว่าอีกไม่นานจะมองเห็นกันด้วยตาเปล่า “มีทางหนีไหม!” ภพตะโกนถาม เสียงหอบหนักแต่ยังคงจังหวะวิ่ง สิงห์ชะลอก้าวเพียงเสี้ยววินาที สายตากวาดไปตามพื้นคอนกรีตที่แตกพัง และหยุดลงที่ช่องหนึ่งใต้ซากพื้นอาคาร บันไดลงใต้ดิน แคบ มืด และไม่รู้ว่าปลายทางคืออะไร “นั่น!” สิงห์ชี้สั้น ๆ คิรันมองตามแล้วรู้สึกไม่สบายใจโดยไม่ต้องอธิบาย กลิ่นอับเย็นลอยขึ้นมาเหมือนลมหายใจของหลุมศพ “ผู้กอง…” คิรันพูดเร็วแต่คุมเสียง “เราไม่รู้ว่าข้างล่างมีอะไร” สิงห์หันกลับไปมองด้านหลัง แสงไฟฉายของศัตรูเริ่มส่องผ่านซากกำแพงเข้ามาใกล้ทุกที เสียงตะโกนเป็นภาษาที่ไม่ต้องแปลก็เข้าใจเจตนา “ถ้าไม่ลง ก็โดนยิงตายตรงนี้” สิงห์ตอบ และเสริมอีกประโยคที่เป็นเหมือนประโยคจบ “เลือกเอา” แม็กเปลี่ยนแม็กกาซีนอย่างรวดเร็ว เสียงโลหะกระทบกันดังแห้ง “กระสุนผมเหลือไม่ถึงครึ่งแม็กแล้วครับผู้กอง” ความเงียบตกลงมาสั้น ๆ ไม่ใช่ความลังเล แต่เป็นการยอมรับความจริงร่วมกัน สิงห์พยักหน้าเพียงครั้งเดียว “ลง…คิรันนำ” คิรันยกปืนขึ้น เปิดไฟฉาย แล้วก้าวลงบันไดเป็นคนแรก อากาศด้านล่างเย็นและชื้น กลิ่นอับเก่าตีขึ้นมาปะทะทันที เหมือนสถานที่ที่ไม่มีใครเหยียบย่างมานานหลายปี ผนังคอนกรีตเปียกชื้นสะท้อนแสงไฟฉายเป็นเงามันวาว ทุกก้าวสะท้อนก้องยาวเกินปกติ—เสียงที่ควรจะถูกกลืนกลับถูกขยายเหมือนอุโมงค์ตั้งใจฟัง “แม่ง…เสียงดังชิบ” ก้องพึมพำข้างหลัง “เบา” สิงห์สั่งทันที “ถ้าจะหายใจดัง ก็อย่าหายใจ” นทีตามลงมาเป็นคนถัด ๆ ไป มือยังจับวิทยุไว้แน่นเหมือนมันจะช่วยได้ “ถ้าข้างล่างเป็นท่อสัญญาณ ผมอาจหาคลื่นได้ครับ…” ภพแทรก “ถ้าข้างล่างเป็นหลุมศพ นายจะส่งสัญญาณไปหาใคร—ผีเหรอ” “เงียบแล้วเดิน” คิรันตัด บทสนทนาหยุดทันทีแบบคนที่เคารพกันโดยไม่ต้องเพิ่มเสียง ด้านล่างเป็นทางเดินแคบยาว ประตูเหล็กเก่าครึ่งบานเปิดค้างอยู่ บนผิวโลหะเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนลึกยาวซ้อนกันหลายชั้น รอยนั้นไม่เหมือนรอยมีด ไม่เหมือนรอยเครื่องมือ มันเป็นรอยที่เกิดจากเล็บ…หรืออะไรที่แข็งกว่าตะกั่ว ก้องชะงัก มองรอยนั้นใกล้ ๆ “รอยอะไรครับ…” ไม่มีใครตอบทันที เพราะทุกคนคิดสิ่งเดียวกัน และไม่มีใครอยากพูดมันออกมาในที่ที่เสียงสะท้อนยาวเกินปกติ คิรันเดินผ่านประตู ชะลอฝีเท้า ส่องไฟฉายไปข้างหน้า ทางเดินมืดลึกกว่าเดิม และบนผนังมีป้ายโลหะเอียงติดอยู่ ตัวอักษรซีดจางแต่ยังอ่านได้ RESTRICTED – LAB นทีพึมพำเบา ๆ “ไม่ใช่บังเกอร์ทหาร…” “แต่ยังดีกว่าข้างบน” สิงห์ตอบ “กระจายกำลัง” แม็กกับก้องประจำปากบันไดเพื่อคุมทางกลับ นทีพยายามเช็กวิทยุแม้จะไร้สัญญาณ ต้นนั่งพิงผนังพักหายใจ ส่วนสิงห์ คิรัน และภพเดินตรวจเข้าไปด้านใน ยิ่งลึก กลิ่นยิ่งแรง ไม่ใช่แค่กลิ่นอับ แต่มีกลิ่นคาวแทรกอยู่ในอากาศเหมือนมีอะไรเคยอยู่ที่นี่—หรือยังอยู่ และแค่รอให้มีคนเดินเข้ามาใกล้พอ พื้นมีคราบสีเข้มเป็นทางยาว เหมือนบางอย่างถูกลากผ่านหลายครั้งจนซึมเข้าเนื้อคอนกรีต ภพชี้ไปข้างหน้า “นั่น…ชุดทหาร” เศษเครื่องแบบเก่ากองอยู่ข้างผนัง ไม่ใช่ของหน่วยพวกเขา และไม่ใช่ของศัตรูด้านบนที่กำลังไล่ล่า ผ้าเปื่อยจนแทบเป็นฝุ่น แต่กระดุมและตรายังพอเห็นราง ๆ สิงห์มองเพียงแวบเดียวก่อนสรุป “เคยมีคนหลบที่นี่ก่อนเรา” “แล้วหายไปไหน” ภพถามเสียงต่ำลงเองโดยไม่ต้องถูกสั่ง คิรันไม่ตอบ เขาแค่ส่องไฟต่อไป จนถึงห้องโถงเล็ก แผงควบคุมเก่าพังเสียหาย เก้าอี้ล้มคว่ำ มุมห้องมีกองกระดูกมนุษย์ทับซ้อนกันอย่างไม่เป็นระเบียบ บางชิ้นยังมีเศษผ้าติดอยู่เหมือนเพิ่งถูกทิ้งไม่นาน—ทั้งที่กลิ่นบอกว่ามันผ่านมานานพอให้ความตายฝังตัว ภพกลั้นหายใจ “ไม่น่าใช่แค่หนึ่งศพ…” สิงห์ยกมือห้ามทันที “เงียบ” ความเงียบในห้องนั้นไม่เหมือนความเงียบทั่วไป มันหนา เหมือนมีอะไรในอากาศที่ “ฟัง” อยู่ และการพูดคือการประกาศตำแหน่งให้สิ่งที่เราไม่เห็น คิรันรู้สึกถึงสายตาที่มองไม่เห็น เขาหันไฟฉายไปด้านหลัง—ไม่พบอะไรนอกจากผนังและเงา แต่เงานั้น…เหมือนขยับช้ากว่าปกติ “ถอยก่อน” คิรันพูดต่ำ “ที่นี่ไม่ปกติ” สิงห์ไม่เถียง เขาแค่พยักหน้าครั้งเดียวแบบคนที่รู้ว่า “ไม่ปกติ” ในสนามรบแปลว่า “ตายง่าย” พวกเขาหันกลับทันที ระหว่างเดิน เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางเดินแยก ครืด… เหมือนอะไรบางอย่างเสียดกับพื้นคอนกรีต ทั้งสามหยุดกึก เงียบสนิท แล้วมีเสียงเบา ๆ ซ้ำอีก ติ๊ก…ติ๊ก… คิรันส่องไฟไปที่ผนัง เห็นรอยขีดใหม่—สด—บนคอนกรีต เหมือนเพิ่งถูกทำเมื่อครู่ และมันลากยาวต่อเนื่องไปในความมืดที่ไฟฉายส่องไม่ถึง “กลับเดี๋ยวนี้” คิรันสั่งทันที เมื่อถึงปากบันได ก้องรายงานเสียงตึงจนแทบไม่ต้องถาม “ศัตรูกำลังลงมา!” เสียงฝีเท้าจากด้านบนดังชัด เสียงโลหะกระทบพื้น เสียงตะโกนสั่งการ เสียงรองเท้ากระทบขั้นบันได—เร็วและมั่นใจเหมือนรู้ว่าจับได้แล้ว “ปิดทางเข้า!” สิงห์สั่ง ทุกคนช่วยกันดันประตูเหล็ก กระสุนจากด้านบนยิงใส่ ประกายไฟกระเด็นเป็นฝนสั้น ๆ ก่อนประตูจะปิดสนิทในวินาทีสุดท้าย เสียงทุบประตูดังตามมาแทบจะทันที ความมืดกลืนทุกอย่าง เสียงเคาะและตะโกนจากด้านบนยังดังต่อเนื่อง แต่ค่อย ๆ ห่างออกไปเหมือนศัตรูเริ่มเปลี่ยนแผน สิงห์หอบหายใจช้า ๆ แล้วพูดประโยคที่เหมือนทำให้ทีมมีที่ยืน “เราปลอดภัย…ชั่วคราว” แม็กพึมพำจากมุมมืด “ชั่วคราวนี่แหละที่ชอบ…มันทำให้ใจไม่ประมาท” ก้องสวนทันที “หรือทำให้ใจจะวายก็ไม่รู้” ต้นหัวเราะเบา ๆ แบบไม่มีแรง “พวกพี่หยุดคุยได้ไหมครับ…” และเหมือนคำขอนั้นถูกตอบรับ ในความมืดด้านใน—เสียงใหม่ก็ดังขึ้น ติ๊ก… ครืด… ไม่ใช่เสียงจากประตูด้านบน เป็นเสียงจาก “ลึกเข้าไป” ต้นกระซิบเบา เสียงสั่นเพียงเล็กน้อย แต่พอให้รู้ว่าเขากำลังพยายามไม่สติแตก “ผู้กอง…เราเลือกถูกไหม ที่ลงมา” คิรันยกไฟฉายลงที่พื้น รอยเท้าเปื้อนเลือด ไม่ใช่มนุษย์ สามนิ้ว เล็บจิกคอนกรีตลึก รอยกดหนักแบบสัตว์ที่ไม่ต้องรีบ เพราะมันมั่นใจว่าที่นี่เป็นพื้นที่ของมัน คิรันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วมองไปทางที่เสียงครืดดังขึ้นอีกครั้ง “ผู้กอง…” เขาพูดเสียงต่ำ “ข้างในมีบางอย่าง” สิงห์กำปืนแน่น ปากไม่พูดคำปลอบใจ แต่ท่าทางบอกชัดว่าเขารับรู้และพร้อมเลือกทางเดียวที่เหลือ พวกเขาถูกขังอยู่ระหว่างศัตรูที่พังประตูจากด้านบน กับสิ่งที่ยังไม่เห็นตัวในความมืดด้านล่าง และในวินาทีนั้นเอง คิรันเข้าใจชัดเจน—ที่นี่ไม่ใช่ “ที่หลบ” มันคือ “กรง” ที่ประตูปิดลงช้า ๆ รอบตัวพวกเขา และกรงแบบนี้…ไม่เคยสร้างไว้เพื่อให้คนรอดออกไปง่าย ๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more