ตอนที่ 7 : เสียงที่อยู่คนละด้าน

740 Words

ประตูเหล็กหนาอยู่ตรงหน้า มันยังไม่แตก แต่เสียงจากอีกฝั่งทำให้ไม่มีใครกล้าคิดว่ามันจะทนได้นาน ผู้กองสิงห์ยืนชิดผนังด้านข้าง ปืนในมือยกค้างไว้ระดับอก สายตาไม่ละจากรอยร้าวที่เริ่มปรากฏตามขอบบานประตู ทุกครั้งที่มีแรงกระแทก เสียงโลหะจะสั่นสะเทือนผ่านพื้นจนรู้สึกได้ถึงฝ่าเท้า จ่าแม็กนั่งพิงกล่องอุปกรณ์เก่า ๆ ใกล้บันไดทางลง เขาถอดหมวกออก เช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาตามไรผม แม้จะนั่งพัก แต่สายตายังจับจ้องไปที่ประตูไม่ต่างจากผู้กอง หมู่ต้นยืนอยู่ระหว่างสองคน กำปืนแน่น เสียงหายใจหนักกว่าปกติเล็กน้อย “คิดว่ามันจะพังเข้ามาเมื่อไหร่ครับ ผู้กอง” ต้นถามเสียงต่ำ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะไม่อยากให้เสียงของตัวเองไปกระตุ้นอะไรอีก ผู้กองสิงห์ไม่ตอบทันที เขาฟังเสียงกระแทกอีกครั้ง ก่อนพูดเรียบ ๆ “ไม่นานหรอก ดูจากจังหวะแล้ว เขากำลังทดสอบจุดอ่อนของประตู” จ่าแม็กหัวเราะแผ่ว ๆ ในลำคอ “ทดสอบกับประตูเหล็กหนาขนาดนี้…ใจถึงเหมือนกัน” ต้นเหลือบมองแม็ก “ถ้ามันพังเข้ามาได้จริง ๆ ล่ะครับพี่” “ก็ยิงตอบโต้ แล้วถอย” แม็กตอบสั้น ๆ ก่อนเสริม “เหมือนที่เราทำมาตลอดนั่นแหละ” ความเงียบแผ่ลงมาอีกครั้ง ไม่ใช่ความเงียบแบบตึงเครียด แต่เป็นความเงียบของคนที่กำลังรอเวลา ต้นขยับตัวเล็กน้อยก่อนพูดขึ้น “ผู้กองครับ…ทีมคิรัน ตอนนี้เขาอยู่ข้างล่างใช่ไหมครับ” ผู้กองสิงห์พยักหน้าเบา ๆ “ใช่” “คิดว่าพวกผู้หมวดจะเป็นยังไงบ้าง” ต้นถามต่อ น้ำเสียงไม่ถึงกับกังวล แต่แฝงความห่วงอยู่ชัดเจน จ่าแม็กเงยหน้าขึ้น “หมวดคิรันเอาตัวรอดเก่ง” เขาพูด “เก่งกว่าที่หน้าตามันบอกเยอะ” ต้นลังเลเล็กน้อยก่อนถามต่อ “หมวดคิรัน…เขาเป็นคนยังไงครับ ผมยังไม่เคยร่วมงานกับเขาตรง ๆ เท่าไหร่” จ่าแม็กเงยหน้าขึ้นจากกล่องอุปกรณ์ สีหน้าครุ่นคิด “คิรันไม่ใช่พวกบู๊เอาหน้า” เขาพูดช้า ๆ “หมอนั่นคิดเป็นขั้นเป็นตอน คิดก่อนทำ ดูแลคนในทีมดีเกินยศไปหน่อยด้วยซ้ำ” ต้นพยักหน้า “ผู้หมวดเขาช่วยปฐมพยาบาลผมตั้งแต่เข้าบังเกอร์ มือไม่สั่นเลย” แม็กยิ้มมุมปากนิดเดียว “ใช่ หมอนั่นเคยผ่านงานหนัก ๆ มาเยอะ ไม่ใช่แค่ยิงเก่ง แต่รู้ว่าควรทำอะไรเมื่อไหร่” ต้นนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพูดเบา ๆ “แล้วภพกับก้องล่ะครับ” แม็กถอนหายใจสั้น ๆ “สองคนนั้น…นิสัยต่างกัน แต่เอาตัวรอดเก่ง ภพหัวไว ชอบคิดแผน ก้องอาจปากแข็ง แต่ไม่ทิ้งเพื่อนแน่” เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนเสียงจะหนักขึ้น “ผมเป็นห่วงนทีมากกว่า” ต้นเงยหน้าขึ้นทันที “เขาโดนลากไปคนเดียว…” ไม่มีใครพูดต่อ แต่ความเงียบตรงนั้น หนักกว่าคำพูดใด ๆ ผู้กองสิงห์ฟังเงียบ ๆ ก่อนพูดขึ้น “คิรันเป็นคนคิดเป็นระบบ ถ้ายังมีทางเลือก เขาจะไม่พาคนไปตายเปล่า” แม็กมองผู้กองเล็กน้อย เหมือนจะพูดอะไร แต่เลือกเก็บไว้ แล้วพูดแทน “ขอแค่พวกเขาไม่เจออะไร…แปลกกว่าที่เรากำลังเจออยู่นี่ก็พอ” เสียงกระแทกจากอีกฝั่งประตูดังขึ้นแรงกว่าเดิม คราวนี้ไม่ใช่การทดสอบ แต่เป็นการกระแทกจริงจัง รอยร้าวขยายตัว เสียงโลหะครูดกับกรอบดังแสบหู ต้นชะงัก “ผู้กอง…” ผู้กองสิงห์ยกมือขึ้นเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้ทุกคนเตรียมพร้อม “ยังไม่ใช่ตอนนี้” เสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้กว่าเดิม หนักกว่าเดิม แล้วในจังหวะเดียวกันนั้นเอง— มีเสียงบางอย่างดังมาจากด้านหลัง ไม่ใช่เสียงปืน ไม่ใช่เสียงคน เป็นเสียงลากผ่านพื้นโลหะ ยาว ช้า เหมือนของหนักที่ไม่จำเป็นต้องรีบ เพราะรู้ว่ามีเวลา จ่าแม็กค่อย ๆ หันศีรษะไปทางด้านหลังของบังเกอร์ เสียงของเขาต่ำลงทันที “ผู้กอง…ผมว่าเราไม่ได้มีปัญหาแค่ด้านหน้าแล้ว” ผู้กองสิงห์ไม่ตอบ แต่สายตาเขาเปลี่ยนไป เสียงจากด้านหลังดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้กว่าเดิม และประตูด้านหน้า ก็ส่งเสียงแตกร้าว ราวกับพร้อมจะพังเข้ามาได้ทุกเมื่อ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more