เลือดแรก(2)

608 Words

เสียงขูดโลหะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่อ้อม ไม่ลองเชิง และไม่มีการชะลอ เงาดำพุ่งออกมาจากมุมอับด้านขวาในระดับต่ำ แรงพุ่งของมันรุนแรงพอจะสั่นผนังคอนกรีต ฝุ่นผงกระจายออกมาเป็นวงกว้าง ร่างใหญ่พุ่งผ่านแสงไฟฉายอย่างรวดเร็วเกินกว่าสายตาจะจับภาพได้ครบถ้วน แรงกระแทกซัดใส่ก้องเต็ม ๆ ร่างเขาถูกเหวี่ยงออกจากผนัง ล้มกระแทกพื้นโลหะเสียงดัง แขนซ้ายที่บาดเจ็บอยู่แล้วบิดผิดรูป เขาร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บแล่นขึ้นมาจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน “ก้อง!” ภพตะโกนเรียก คิรันไม่มีเวลาหันไปดู เขายกปืนยิงทันที เสียงปืนสะท้อนก้องในทางเดินแคบ เปลวไฟจากปากลำกล้องวาบขึ้นชั่ววินาที กระสุนเจาะเข้าลำตัวของสิ่งนั้น เลือดสีเข้มสาดกระเซ็นใส่ผนัง แต่ไดโนเสาร์ไม่ล้ม มันเพียงชะงัก เสียงคำรามต่ำดังลอดลำคอ ก่อนจะพุ่งสวนกลับมาอีกครั้ง ร่างมันเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำเกินกว่าสัตว์ที่ควรตื่นตระหนกจากเสียงปืน ภพขยับตำแหน่งอย่างรวดเร็ว ประสบการณ์จากสนามรบทำให้เขาเคลื่อนตัวเข้าหามุมอับโดยอัตโนมัติ มือคว้าเศษโลหะที่หล่นอยู่ใกล้ตัว ปาใส่ผนังด้านหลังไดโนเสาร์ เสียงโลหะกระแทกดังลั่น ดึงความสนใจของมันไปเพียงเสี้ยววินาที “ตอนนี้!” ภพตะโกน คิรันไม่ถอย เขาพุ่งเข้าด้านข้าง ยิงซ้ำในระยะใกล้ กระสุนเจาะเข้าขาหลัง เสียงกระดูกแตกดังชัด ร่างใหญ่ทรุดลงข้างหนึ่ง เสียงคำรามก้องจนผนังสั่นสะเทือน แต่มันยังไม่ตาย หางของมันฟาดสวนมาอย่างแรง คิรันถูกกระแทกจนร่างลอยไปชนเสาคอนกรีต เสียงกระดูกครูดกับพื้นดังแสบหู ลมหายใจหลุดจากปอดทันที โลกหมุนคว้างอยู่ชั่วขณะ ก้องฝืนดันตัวขึ้น ทั้งที่แขนแทบใช้งานไม่ได้ เขายกปืนไรเฟิลขึ้นด้วยมือเดียว แขนสั่นแต่สายตายังจับเป้า เขายิง กระสุนเจาะเข้าดวงตาข้างหนึ่งของมัน เลือดพุ่งออกมาเป็นสาย เสียงคำรามเปลี่ยนเป็นเสียงแหลมบิดเบี้ยว ร่างใหญ่ดิ้นพล่าน ฟาดไปทั่วอย่างไร้ทิศทาง “อีกนัด!” ภพตะโกน แต่แรงของก้องหมดลง ปืนหลุดจากมือ ร่างเขาทรุดลงอีกครั้ง ไดโนเสาร์หันกลับมา แม้ดวงตาข้างหนึ่งจะบอด แต่ร่างกายมันยังพุ่งตรงมาที่ก้องอย่างแม่นยำ มันได้กลิ่นเลือด คิรันกัดฟัน ลุกขึ้นทั้งที่ซี่โครงร้องประท้วง เขาพุ่งเข้าชนด้านข้างสุดแรง ร่างทั้งสองกระแทกกันจนเสียสมดุล เขาตะโกนสุดเสียง “ภพ!” ภพไม่ลังเล เขาพุ่งเข้ามา ใช้เศษเหล็กแหลมที่เตรียมไว้ ปักเข้าใต้คางของมันอย่างเต็มแรง คิรันยิงซ้ำ ก้องรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ยิงใส่แผลเดิม เสียงคำรามขาดหาย ร่างใหญ่ชักกระตุก เลือดไหลนองพื้น การดิ้นรนค่อย ๆ ลดลง ก่อนจะหยุดสนิท น้ำหนักมหาศาลของมันทรุดลงกับพื้นโลหะ ส่งแรงสั่นสะเทือนผ่านเท้าของทั้งสามคน ความเงียบที่ตามมาไม่ได้สงบ แต่มันหนาแน่นจนกดทับลมหายใจ ไม่มีใครพูด ไม่มีใครขยับ ก้องทรุดพิงผนัง ตัวสั่น แขนซ้ายไร้แรง เลือดไหลซึมผ่านผ้าพันแผลชั่วคราว ภพนั่งหอบ มือยังสั่น คิรันยืนอยู่กลางทางเดิน ปืนในมือยังไม่ลดลง ไดโนเสาร์นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า เลือดของมันขังเป็นแอ่งใต้ร่าง พวกเขาฆ่ามันได้ แต่ไม่มีใครรู้สึกว่า นี่คือชัยชนะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more