หวามรักรสหวาน

ลูกค้าประจำ

เสียงแตรจากยวดยานพาหนะดังระงมบนท้องถนน ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งตั้งแต่ช่วงสาย ลากยาวมาจนถึงบ่าย รถแต่ละคันต่างขับเบียดขับแซงหวังจะหลุดพ้นจากการจราจรแออัดในย่านมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งนี้

อีกฟากฝั่งที่อยู่ตรงข้ามรั้วมหาวิทยาลัย

เรียงรายไปด้วยอาคารพาณิชย์ อันเป็นร้านรวง

ต่าง ๆ มากมาย ทั้งร้านอาหารเครื่องดื่ม และร้านสะดวกซื้อ

หนึ่งในนั้นคือร้าน La Crème คาเฟ่สุดชิคสไตล์มินิมอลที่ได้รับความนิยมจากเหล่านักศึกษาและอาจารย์ ที่มักจะแวะเวียนมาอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งวัน

แต่ทว่าวันนี้ค่อนข้างเงียบเหงาอยู่สักหน่อย เนื่องจากพายุฤดูร้อนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทำให้ลูกค้าค่อนข้างบางตา

ผู้คนที่เดินผ่านไปมา อาศัยใต้ชายคาตึกแถวเพื่อหลบฝน ต่างก็หันมามองคาเฟ่แห่งนี้ เนื่องจากที่นั่งโซนเคาร์เตอร์บาร์หน้าร้านซึ่งอยู่ติดกับกระจกใสบานใหญ่มีหญิงสาวใบหน้างดงามหมดจดกำลังนั่งอยู่เพียงลำพัง

เธอสวยชนิดที่ว่าสามารถดึงดูดสายตาทุกคู่ให้จับจ้องมองมาที่เธอแต่เพียงผู้เดียว

หากแต่ตอนนี้ใบหน้าสวยนั้น มีร่องรอยแห่งความผิดหวังเคลือบแฝงอยู่

เธอนั่งเอามือเท้าคาง เหม่อมองไปยังฝั่งตรงข้ามอันเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ก่อนถอนหายใจยาวออกมา

“พี่ครีม”

“...” เสียงเรียกจากเด็กสาวในชุดยูนิฟอร์มของร้าน La Crème ก็ไม่อาจดึงเธอให้หันกลับมาได้

“พี่ครีมคะ” เด็กสาวตัดสินใจเรียกเธออีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้น ทำเอาคาริสาสะดุ้งสุดตัวพร้อมยกมือบางขึ้นทาบอก

“มะนาว พี่ตกใจหมดเลย ทำไมต้องเรียกเสียงดังขนาดนั้น”

“นาวเรียกพี่ครีมไม่ต่ำกว่าห้ารอบแล้วค่ะ เรียกจนทุกคนในร้านได้ยินกันหมด มีแต่พี่ครีมไม่ได้ยินคนเดียว”

มะนาวเบี่ยงตัวหลบ ก่อนหันไปทางด้านในร้าน คาริสาชะโงกหน้ามองผ่านด้านหลังเด็กสาวไปก็เห็นพนักงานและลูกค้ากำลังจ้องมองเธอเป็นตาเดียว

หญิงสาวยิ้มเขินก่อนหันกลับมาหามะนาวอีกครั้ง

“มะนาวเรียกพี่ทำไม”

“หน้าร้านว่างแล้ว เดี๋ยวนาวกับน้อง ๆ จะเข้าไปเตรียมของให้พี่ครีมทำขนมคืนนี้นะคะ”

“อืม ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ดูหน้าร้านให้เอง ถ้ามีอะไรเดี๋ยวกดกริ่งเรียก”

คาริสากล่าวจบก็ส่งยิ้มให้กับมะนาว ทว่าเด็กสาวยังคงมองเธอนิ่งราวกับมีคำถามในใจ

“มีอะไรจะพูดอีก หืม”

“ไหวแน่นะคะ เห็นนั่งเหม่อมาตั้งแต่เช้า เศร้าใจที่ไม่ได้เจอใครบางคนหรือเปล่าคะ”

เมื่อถูกคำถามจี้ตรงจุดอ่อนในใจเข้าไป

คาริสาจึงหันมาขึงตาดุใส่เด็กสาว

“เข้าไปทำงานเลยนะ ถ้าเตรียมของเสร็จแล้วคิดเมนูมื้อเย็นไว้ด้วยว่าอยากกินอะไรกัน คืนนี้พวกเธอต้องอยู่ช่วยพี่”

“ค่า...” มะนาวลากเสียงยาวตอบรับเจ้าของร้านคนสวย ก่อนเดินหัวเราะคิกคักออกไป

คาริสามองตามจนกระทั่งลูกน้องทุกคนในร้านเดินหายเข้าไปตรงประตูทางเข้าห้องครัวด้านหลัง หญิงสาวก็หันกลับมามองบรรยากาศมืดครึ้มด้านนอกอีกครั้ง

ความมืดมนบนผืนฟ้าชวนให้เธอยิ่งห่อเหี่ยวหัวใจหนักกว่าเดิม หรืออาจเป็นจริงดังที่มะนาวพูดไว้

เธอเศร้า...เพราะวันนี้ใครบางคนที่เคยเห็นหน้ากันทุกวันยามเช้าไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว กลับไม่โผล่ใบหน้าหล่อเหลาดั่งฟ้าประทานมาให้เธอเห็นเลย

ลูกค้าที่มีเพียงไม่กี่คนภายในร้านเริ่มทยอยเดินออกจากคาเฟ่ คาริสาจึงหันมากล่าวขอบคุณ พร้อมเดินมาส่งลูกค้าหน้าร้าน

ขณะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าไปด้านในร้าน รถแอสตันมาร์ตินสีดำคันงามที่ดูไม่คุ้นตาขับเข้ามาจอดริมทางเท้าหน้าคาเฟ่ของเธอพอดิบพอดี

ทันทีที่ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก ร่างสูงกำยำก้าวลงมา เผยให้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าหล่อเหลา หัวใจดวงน้อยของเธอพลันโหมกระหน่ำเต้นอย่างบ้าคลั่ง

ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีดำทางการซึ่งดู

แปลกตา เนื่องจากคาริสาไม่เคยเห็นเขาแต่งตัวแบบนี้มาก่อน ถึงกระนั้นก็ยังคงหล่อเหลาคงเส้นคงวาไม่มีเปลี่ยน

ชายหนุ่มวิ่งฝ่าละอองฝนโปรยปรายตรงมาที่เธอ ทำให้แว่นสายตาที่ประดับอยู่บนใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยหยดน้ำใสเกาะอยู่บนเลนส์

เขาหยุดยืนตรงหน้าคาริสา ก่อนยกมือขึ้นดึงแว่นสายตานั้นออกมา ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นเสยเรือนผมดกดำสลัดละอองน้ำจากฟากฟ้า เกิดเป็นภาพชวนประทับใจจนเธอเผลอมองตาค้าง

“อเมริกาโน่เย็นแก้วนึงครับ”

“...”

“คุณครับ อเมริกาโน่เย็นแก้วนึงครับ”

เมื่อคาริสามัวแต่ยืนอึ้ง ชายหนุ่มจึงกล่าวย้ำอีกครั้ง นั่นจึงทำให้เธอได้สติสตังกลับคืนมา

“คะ? อเมริกาโน่ เอ่อ คั่วเข้มเหมือนเดิมนะคะ สักครู่ค่ะ”

เจ้าของร้านสาวกล่าวทวนออเดอร์ด้วยอาการประหม่า ก่อนที่เธอจะรีบเดินไปด้านหลังเคาน์เตอร์ ลงมือทำกาแฟแก้วโปรดของลูกค้าประจำสุดหล่ออย่างตั้งอกตั้งใจ

เพียงเวลาไม่นาน อเมริกาโน่เย็นหอมกรุ่นก็พร้อมเสิร์ฟ

เธอวางแก้วกาแฟลงบนถาดหน้าเคาน์เตอร์พร้อมส่งยิ้มสดใสให้เขาเช่นทุกวัน ก่อนลอบมองชายหนุ่มด้วยความสงสัยใคร่รู้

“วันนี้มาบ่ายเลยนะคะ”

“ไปเป็นวิทยากรนอกสถานที่ครับ”

“อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง ก็ว่าแล้วทำไมมาช้าจัง”

“ครับ” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำเอาเจ้าของร้านสาวไม่กล้าพูดอะไรต่อ เธอได้แต่มองเขาสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายค่ากาแฟ ก่อนที่จะแกะหลอดออกจากซอง

“รับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ” เธอโพล่งถามออกไปแบบนั้นทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าชายหนุ่มไม่เคยซื้อขนมร้านเธอสักครั้ง แต่ก็อยากหาเรื่องคุยเพื่อต่อเวลาออกไปให้นานขึ้น

แต่ทว่า...

“ไม่ครับ ขอบคุณครับ” เสียงทุ้มกล่าวจบก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก ยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แม้เป็นเพียงยิ้มเล็ก ๆ แต่ก็ทำให้หัวใจของคาริสาเต้นไม่เป็นจังหวะ

ชายหนุ่มหันหลังเดินออกไปจากร้าน วิ่งฝ่าสายฝนกลับขึ้นรถซูเปอร์คาร์คันงาม ปล่อยให้เจ้าของร้านสาวยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

“ขอบคุณนะคะอาจารย์”

ถึงแม้ว่าแอสตันมาร์ตินคันงามจะขับเคลื่อนออกไปจากหน้าคาเฟ่แล้ว ทว่าคาริสาก็ยังคงนั่ง

ฝันหวานถึงพลขับหนุ่มสุดหล่อ

ดร.ศาสตรา อาจารย์หนุ่มแห่งมหาวิทยาลัยฝั่งตรงข้ามที่เธอตกหลุมรักเข้าอย่างจังตั้งแต่แรกพบ แต่เธอก็ทำได้เพียงแอบมองแอบชอบอยู่แบบนั้น เพราะเธอและเขาช่างแตกต่างกันมากเหลือเกิน

หากย้อนไปเมื่อหกเดือนก่อน ตอนที่ชายหนุ่มเข้ามาในคาเฟ่ครั้งแรก เธอเห็นบรรดานักศึกษายกมือไหว้ทักทายศาสตราจึงเกิดความสงสัย

คาริสาจึงส่งมะนาวไปเลียบเคียงถามน้องนักศึกษา ก็เลยได้ความว่า ศาสตรา เคยเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้มาก่อน แต่เขาเดินทางไปเรียนต่อปริญญาเอกที่ต่างประเทศ

หลังจากศาสตราไปเรียนต่อได้ราวหนึ่งปี

คาริสาก็เข้ามาเปิดกิจการคาเฟ่ตรงข้ามมหาวิทยาลัย แต่เหนือสิ่งอื่นใดที่ทำให้หญิงสาวไม่อาจเอื้อมฝันถึง ก็คือหนุ่มในฝันของเธอนั้นเป็นหลานชายเพียงคนเดียวของเจ้าของมหาวิทยาลัยเอกชนอันดับต้นของประเทศ อีกทั้งเทือกเถาเหล่ากอยังเป็นถึงผู้รากมากดี

ไหนจะบุคลิกท่าทางของศาสตราที่เป็นคนพูดน้อย ถึงน้อยที่สุด ถามคำตอบคำ ทำเอาเธอมองไม่เห็นช่องว่างที่จะเข้าไปตีสนิทได้เลย

สุดท้ายแล้วคาริสาจึงขอเพียงแค่ได้เฝ้ามองเบ้าหน้าหล่อเหลาราวสวรรค์สรรค์สร้างให้หัวใจกระชุ่มกระชวย

เพียงแค่คิดถึงรอยยิ้มมุมปากเมื่อสักครู่

คาริสาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข