My Ruthless Mafia Husband

Chapter 6

Ano kaya ang buhay na danasin ko kasama si Emmanuel? Masaya ba? Malungkot? Hirap? Hindi namin kilala ang isa't isa, lalo na siya. Siguro, ngayon niya lang din nalaman ang pangalan ko. At ako, kilala ko lang siya sa mga sulat sa magazine na nabasa ko. Totoo kaya ang lahat ng mga iyon? O, gawa-gawa lang dahil sa sandaling kasama ko siya batid ko ang kagaspangan ng ugali niya bagay na hindi naisulat sa magazine niya.

Hindi ko namalayan nakatulog na pala ako. Paggising ko madilim na. Dala sa sinag ng ilaw mula sa poste sa labas ng bahay, tumayo ako sa binuksan ang ilaw. Hindi pa ba nakauwi si Emmanuel? Lumabas ako nang kuwarto, walang ilaw sa sala kaya panigurado hindi pa nakauwi si Emmanuel. Nangangapa na tinungo ko ang switch ng ilaw at binuksan iyon. Sinilip ko ang labas ng bahay wala pa doon ang sasakyan niya.

Dahil busog pa ako, umupo ako sa sofa at nagpasyang hintayin nalang ang pag-uwi niya. Walang orasan kaya hindi ko alam kung anong oras na. Nanatili lang akong nakaupo nakasilip sa labas ng bintana. Hindi ako natatakot o namamahay dahil sanay naman akong matulog na mag-isa. Nag-alala ako dahil hanggang ngayon hindi parin siya umuuwi.

Hindi ko alam kung ilang oras na akong naghihintay sa kanya. Hindi ko alam kung anong oras na. Inaantok na ako sa paghintay hindi parin siya dumadating. May emergency ba siyang pinuntahan? O baka. I sigh. Hindi nga pala ako ang mahal niya. Malamang nandoon siya sa babaeng mahal niya at iyon ang kasama niya. Ano pa nga ba ang aasahan ko. Honeymoon after wedding? Trip sa other country as a wedding gift?

Tumayo ako at dinoble check ang mga bintana at pintuan, nang masiguro na naka lock lahat bumalik ako sa aming kwarto at muling humiga.

What a nice wedding day. Ikinasal ng wala sa oras at ngayon matutulog na hindi alam kung nasaan ang asawa.

"Good night, Debbie. Good luck sa unang yugto ng buhay may asawa."

Napabalikwas ako nang bangon ng dumampi ang sikat ng araw sa aking mukha. s**t! Late na ako sa trabaho. Dali-dali akong bumangon at dumiritso sa banyo upang maligo, paglabas ko ng banyo saka ko lang naalala sa ibang bahay pala ko. Wala ako sa apartment ko at wala akong damit na dala. At hindi ako makapasok sa trabaho.Hinalungkat ko ulit ang damitan ni Emmanuel at kumuha ng t-shirt at boxer short.

Paano ako uuwi sa apartment ko kahit piso wala akong pera at ang cellphone ko.

"Cellphone! Ang cellphone ko! s**t! Naiwan ang bag ko sa sasakyan ni Emmanuel.Arggh!Tanga!"

Frustrated na sambit ko. Panigurado nag alala na si Cathalea at Ashnaie sakin. Sumilip ako sa bintana wala parin ang sasakyan niya hindi parin siya umuwi. Buntong-hininga na lumabas ako ng silid at dumiritso sa kusina. Ininit ko ang pagkain na niluto ko kagabi, marami ito kaya baka hanggang mamayang gabi ito parin ang ulam ko.

Sanay akong mag-isa.Sa tahimik na lugar. Pero ngayon . .ngayon ko lang naramdaman ang lungkot. Siguro dahil wala akong ibang mapagkaabalahan. Kain,tulog lang ang trabaho ko sa buong maghapon at walang nakaka-usap. Walang radyo. Walang tv. Walang kapit-bahay na nag-iingay. Ang peaceful dito sa village, kahit kahol ng aso ay wala akong narinig tanging tunog lang ng sasakyan kapag may dumaan dito sa harap ng bahay.

Katulad kahapon, naka-upo sa sofa hinihintay ang pag-uwi ng aking asawa. Buong araw hanggang mag dapit hapon ay wala parin siya. Hindi ako natulog kahit inaantok ako dahil baka uuwi siya at hindi ko siya maabutan. Bagot na ako sa kakahintay kaya lumabas ako sa maliit naming bakuran upang magpahangin at doon nalang siya hintayin. Ngunit nangangawit na ako wala parin siya.

I sigh. "Siguro, hindi siya uuwi."

Pumasok ako ulit sa loob ng bahay at dumiritso sa silid kung saan ang office niya. Naghanap ako ng ballpen at papel. Mabuti at marami siyang bond paper. Kumuha ako sampo at dalawang ballpen at pumasok sa silid namin. Ang vanity table ay nilipat ko malapit sa bintana ng aming silid, magaan lang naman kaya madali ko itong nalipat.

Nang maka upo nagsimula na akong magsulat. Mula noong gabing pumunta kami resto bar hanggang sa nagising ako na katabi si Emmanuel at kung paanong humantong kami sa pagpapakasal. Hindi ako nagsisi sa lahat ng nangyari. Na konsensya lang ako dahil hindi dapat ako ang babaeng papakasalan niya. He love someone else. At siya dapat ang babaeng pinakasalan niya. Ang babaeng pinangakuan niya. Kung hindi lang sa pagiging desperada ko hindi kami humantong sa ganito. Kaya hindi na ako aasa na uuwi siya sa akin. At maintindihan ko iyon dahil una palang alam ko kung saan at kung sino ang uuwian niya at wala akong karapatan doon.

Umaga na nang matapos ko iyon isulat. Tinupi ko ito at itinago sa ilalim ng kama. Sa antok ay mabilis akong nakatulog. Nang magising ako, gabi na. Tulad ng kagawian, sumilip ako sa labas ng bintana kung naroon ba ang kanyang sasakyan. Tipid akong ngumiti ng wala iyon doon. Bumangon ako at nagtungo sa kusina upang kumain.

Isang linggo ang lumipas. Isang linggo na hindi ako inuwian ni Emmanuel. Hindi ko alam ang rason niya pero naintindihan ko. Pabor nga ito sa akin dahil hindi ko alam kung ano ang maramdaman ko kapag araw-araw ko siyang nakikita at kasama. At maging unfair iyon sa girlfriend niya.

Alam ko may rason si Emmanuel kung bakit hindi niya magawang tumangi sa ama. At sana sinabi at pinaintindi niya iyon sa girlfriend niya kasi hindi ko intensyon na pumasok sa buhay nilang dalawa. At ayoko mangyari na dahil sa akin magkalamat ang relasyon nilang dalawa.

Pagkatapos mag hapunan ay naligo ako. Suot parin ang damit ni Emmanuel ngunit sa puntong ito wala akong suot na pang-ibaba dahil wala na siyang boxer short at brief nalang ang nandoon. Mag-isa lang naman ako at hanggang tuhod sa akin ang damit niya kaya okay na ito.

Ganoon nalang ang paglaki ng mata ko nang paglabas ko ng banyo ay siya ring pagpasok ni Emmanuel sa aming kwarto. Gusot ang kanyang damit. Nakatupi hanggang siko ang isang manggas at may bahid ng dumi. Malaki ang eye bags niya at halatang pagod ito. Ang kanyang buhok na semi calbo ay medyo mataas na ito ngayon. Nag alab ang kanyang mata nang makita ako.

Napa atras ako nang lumakad siya palapit sa akin. Kinakabahan ako sa klase ng tingin niya at sa seryoso ngunit makitaan ng galit ang kanyang mukha. Napasinghap ako sa gulat ng marahas niyang hawakan ang dalawa kong braso at sinandal sa pader. Napapikit ako sa sakit nang malakas na tumama ang likod ko sa malamig na semento.

"What do you want for me, huh?!" Madiin ang bawat pagbigkas niya. " Money?" Umiling ako, natatakot sa kanya. " Then what, huh?!" Napaigik ako nang diinan niya ang paghawak sa braso ko. " s*x? Yeah, probably. Kaya mo nga ako inakit doon sa resto bar diba?"

Gusto ko siyang sagotin na hindi iyon ang intensyon ko pero ayaw bumuka ng bibig ko, hindi rin ako makatingin sa kanya, hindi ko kayang salubongin ang nag-aalab niyang mga mata.

"Emmanuel!"

Hiyaw ko sa gulat nang hilain niya ako at binagsak sa kama.

"This is what you want right? So, I give it to you."

Napanganga ako sa gulat nang malakas niyang binaklas ang damit na suot ko, nahati iyon at lantad ang katawan ko sa kanya. Hablutin ko sana ang kumot nang daganan niya ako hinawakan ang magkabila kung pulso.

"Ganito mo talaga ito pinaghandaan? You didn't wear a panty."

Uminit ang mukha ko sa hiya. Siya ang unang lalaki na nakakita ng hubad kong katawan at ngayon nandito siya sa ibabaw ko at ang lapit ng mukha naming dalawa. Sa subrang lapit akala ko ay hahalikan niya ako kaya pinikit ko ang aking mata. Ganoon nalang ang hiya ko nang bumangon siya. Nagmulat ako nang may marinig na tunog ng bakal na bumagsak sa sahig.

Ang kanyang matigas na katawan na halatang alaga sa gym ang tumambad sa akin. Ang kanyang six packs abs at perpektong V-line. . napalunok ako nang bumaba ang tingin ko at tumambad sa aking paningin ang kanyang alaga. .malaki. .matigas at mahaba.

Napahiyaw ako nang hilain niya ang dalawang paa ko sa dulo ng kama. Nakabuka ako at nasa gitna siya ng dalawa kong hita. He parted my legs widely and placed his d**k to my femininity.

Nangunot ang kanyang noo nang pigilan ko siya. " T-teka. .ano. .h-huwag-Ahhhhhh!"

Biglang huminto ang paghinga ko kasabay ang pag alpas ng luha sa aking mata nang sumilay ang sakit sa buong kaibutoran ko. Tila nagulat rin siya dahil hindi siya gumalaw. Nanatiling nakapikit ang mata ko. Ang hikbi na kanina ko pa pinipigilan ay bumuhos nang dahan-dahan siyang gumalaw upang hugotin ang matigas niyang alaga.

Tila na manhid ako. Subrang sakit at parang hiniwa ang gitna ko. Bumaluktot ako at kahit nanghihina dahil sa sakit ay sinikap kong umatras sa gitna ng kama upang makahiga ng maayos.

Emmanuel didn't say a word. Hindi ko rin siya magawang tingnan. Narinig ko ang pagbukas ng pinto at ang paglagaslas ng tubig mula sa banyo. Handa akong ibigay ang sarili ko sa kanya kung iyon ang gusto niya ngunit ito ang hindi ko pinaghandaan. I am virgin for pete's sake. Akala ko gagawin niya iyon nang dahan-dahan kahit galit siya sa akin but I was wrong.

Kung inisip niyang isa akong malandi dahil inakit ko siya sana nagtanong parin siya. Sana hinayaan niya akong sabihin iyon sa kanya. At sana ginawa niya iyon nang may pag-iingat. Hindi iyong diritso sunggab siya wala man lang fore play na naganap.

Hindi ko namalayan nakatulog na pala ako sa kakaiyak. Nagising ako nang makaramdam ng ginaw. Pagmulat ko, madilim na. Napaigik ako sa sakit nang bigla akong bumangon. Hindi niya manlang ako kinumutan. Pinilit kong bumangon kahit kumikirot ang gitna ko kapag gagalaw ako, hinila ko ang kumot at binalot iyon sa katawan ko. Hinayaan kong nakapatay ang ilaw

.Nanghihina parin ako at wala akong lakas upang banlawan ang sarili ko. Muli kong pinikit ang aking mata.

Umalis kaya siya?